|
Exi de terra tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui, et veni
in terram quam monstravero tibi (Gen. XII). Quia, fratres, scientibus
enim legem Dei loquimur, sermo noster ad vos doctrina non est, sed
exhortatio. Vos enim Scripturas nostis, et virtutem earum. Virtus enim
verbi experientia est rei, et efficacia sermonis exhibitio operis. Vos
igitur non erratis nescientes Scripturas, neque virtutem earum.
Scripturas enim nostis per studium lectionis; virtutem earum per
disciplinam operis. Scripturas nostis, audiendo Christum loquentem;
virtutem earum, imitando facientem. In dictis ejus invenistis
intelligentiam Scripturarum; in factis ejus virtutem earum. Nostis ergo
Christum non solum audiendo, sed etiam experiendo. Nostis non solum
secundum carnem, sed etiam secundum majestatem. Et si cognovimus, inquit
Apostolus, Christum secundum carnem, jam non novimus (II Cor. V). In
utroque experti estis Christum, et nostis Christum secundum carnem et
secundum majestatem. Olim cognovistis Christum secundum carnem, nunc
cognoscitis Christum secundum majestatem. Christus secundum carnem est
Christus in passione. Christus secundum majestatem est Christus in
resurrectione. Christum in cruce experti estis compatientes. Christum in
majestate experti eritis consurgentes. Vos enim estis sponsa illa et
dilecta illa quae dilectum noverat, et experta dicebat: Fasciculus
myrrhae dilectus meus mihi (Cant. I). Hoc est Christus secundum carnem.
Et rursum: Botrus cyperi [Cypri] dilectus meus mihi (ibid.), hoc est
Christus secundum majestatem. Fasciculus myrrhae Christus in passione.
Botrus cyperi Christus in resurrectione Fasciculus myrrhae amaritudo
passionis. Botrus cyperi dulcedo resurrectionis. Fasciculus myrrhae
multitudo passionum. Botrus cyperi abundantia gaudiorum. Illic
amaricans, hic inebrians. Tamen vos fasciculum myrrhae inter ubera
posuistis, quia passionem Christi cum gaudio et dilectione suscepistis.
Vos Christum patientem non solum in corpore, sed etiam in corde
portatis, quia passionis ejus imitationem animo dilectionis suscepistis.
Quod ergo Christum secundum carnem cognovistis jam non cognoscitis, quia
transitorium est quod in passione, sed permansurum quod est in
resurrectione. Cognovistis ergo et jam non cognoscitis quia instat, ut
transeat dolor passionis, quem suscepistis in carne compatientes, et
instat ut consummetur gaudium resurrectionis, quod percepistis animo
consurgentes. Instat ut transeat dolor passionis, sed non instat ut
transeat dilectio patientis. Transit a carne passio, sed non transit a
corde dilectio. Ideo fasciculus myrrhae inter ubera commorabitur (Cant.
I). Ibi enim est cor; et ubi cor ibi dilectio est: et ubi dilectio est,
ibi dilecti mansio est. Vos ergo fratres, qui sponsa Christo estis
dilecta, fasciculum myrrhae habetis Christum patientem, et botrum cyperi
Christum resurgentem. Propterea opus non habetis doceri de ipso, docti
ab ipso, quia unctio ejus docet vos de omnibus (I Joan. II), et verbum
ipsius, quod sonat in auribus vestris, et sapit in cordibus vestris.
Non igitur verba nostra ad doctrinam nostram sufficiunt, sed verbum
ipsius per nos transeat ad vos, ut ipsius gratia a vobis redundet usque
ad nos. Hoc enim est verbum ejus ad vos, quod dictum est propter vos:
Exi de terra tua, etc. Jam olim dictum erat, et voluit ipse vobis dici
quod dictum erat, ut sciatis etiam, hoc ad vos pertinere quod dictum
est. Erat quidem unus tunc, cui dictum est; sed ille ad unam hanc
pertinebat, in qua vos unum estis de qua scriptum est: Una est amica
mea, columba mea, perfecta mea (Cant. VI). Et ille tunc alienus erat,
qui in alieno erat, et vocatus est, ut inde exiret, et proximus fieret
et dilectus et amicus. Ille quidem jam tum dilectus erat, quia
diligebatur, a quo vocabatur; sed amicus non erat, quia non diligebat,
quem non cognoscebat. Et ideo non diligebatur, quod erat alienus, sed
quod futurus erat proximus et amicus. Erat emim tunc in Ur Chaldaeorum,
in igne videlicet et incendio daemonum; quod est concupiscentia et
delectatio terrenorum. Et ipsum incendium fuscaverat illum, et nigrum
fecerat, ut non esset amabilis. Et ideo vocabatur, ut de incendio
exiret, et veniret in refrigerium, ut dealbari posset et candidus fieri,
ne semper esset odibilis. Propterea dixit: Exi de terra tua, et de
cognatione tua, et de domo patris tui, et veni in terram quam
monstravero tibi. De terra exire est, ea quae foris possidentur, terrena
bona relinquere. De cognatione exire, est iis, quae in nobis et nobiscum
orta sunt, vitiis abrenuntiare. De domo patris exire est, spretis
omnibus propter Deum, postremo semetipsum abnegare. Domus enim patris
nostri ipsum est cor nostrum, quoniam pater noster habitat in nobis.
Pater noster primus diabolus fuit, secundum nativitatem, qua nati sumus.
Pater noster secundus Deus est, secundum nativitatem qua renati sumus.
Et vult uterque pater habitare in filiis suis. Diabolus in filiis irae,
Deus in filiis gratiae. Quando ergo in Ur Chaldaeorum fuimus, cor
nostrum domus diaboli fuit: quoniam ipse tunc in nobis habitavit, et
fuimus universi filii Beor, quod dicitur habitantis in pelle. Non enim
habitare potest nisi in pelle pater iste, quia corda carnalium amat, et
in eis solum requiescit, quia sapiunt ea quae sunt carnis, et ambulant
secundum carnem (Rom. VIII). Haec est pellis domus patris nostri primi,
de qua jubemur exire, ipsum videlicet cor nostrum, et desideria ejus
mala relinquere. Hoc est enim de corde exire, elongari a desideriis
ejus, et peregrinari ab ipsis, ut non simus consensu, ubi illa sunt; sed
proposito sanctitatis tendamus ad terram, quam monstrabit nobis Deus ut
primum propter Deum abjiciamus nostra, deinde relinquamus et nos. Sic
enim demum demonstrabitur nobis terra visionis a Domino, in qua ipse
videbitur Dominus, quam in repromissionem posuit filiis, lacte et melle
manantem: lacte in contemplatione humanitatis, melle in contemplatione
divinitatis. Propterea enim Deus honorificatus est, ut totum hominem in
se beatificaret, ut tota conversio hominis esset ad ipsum, et tota
dilectio hominis esset in ipso. Si enim Creator hominis Deus esset, et
Deus homo non esset, esset in ipso, quod sensu mentis videretur, sed
quod sensu corporis perciperetur, non esset; et sustineret sensu carnis
perpetuum opprobrium absentiae Creatoris, et esset in abjectionem semper
oberrans in creaturis, et non attingens ad Creatorem suum. Ne igitur
sensus carnis in homine opprobrium istud in perpetuum portaret semperque
merito illi diceretur, Ubi est Deus tuus (Mich. VII), si nunquam ad
Creator is sui contemplationem admitteretur, assumpsit Creator carnem;
quae a sensu carnis in ipso videretur per carnem, ut carnis cibus esset
lac in contemplatione carnis, mentis cibus mel in contemplatione
divinitatis. Et egrederetur et ingrederetur, et pascua inveniret (Joan
X). Pascua foris in carne Salvatoris, pascua intus in divinitate
Creatoris. Et Salvator et Creator unus unum gaudium esset et in lacte
carnis, et in melle divinitatis. Quod, etc. Amen.
|
|
