|
Duplex est vita animae: alia, qua vivit in Deo; alia, qua vivit in
carne. Ubi vivit, ibi sentit; ibi dolet cum laeditur, et gaudet cum
fovetur, quia unus est locus gaudii et doloris. Nec dolor est, nisi ubi
gaudium fuit et amor, quoniam dolor non est, nisi, cum laesus fueris,
ubi gaudes, sublato gaudio. Qui vero in carne vivunt, in carne sentiunt;
et illis dolor carnis gravis est, quia suave erat gaudium illius.
Dolores vero animae non sentiunt, quia mortui sunt intus, ubi vivere
debuerant in Deo. Idcirco, cum laeditur caro, grave existimatur ab
illis, et fugiunt, quantum possunt, dolores illius. Vulnera autem animae
ignorant prorsus, et non quaerunt medicinam in illis, quia ibi sensum
doloris non habent. Cum autem mortuus fuerit sensus animae, quo vivit in
carne, tunc vivificari incipiet ille sensus, quo sentiet semetipsam; et
tunc sciet vulnera sua et sentire incipiet dolores suos tanto gravius,
quanto propius, quia quod magis intimum est, magis nocet malum, magis
prodest bonum. Unde dicit: Arguam te, et statuam contra faciem tuam
(Psal. XLIX).
|
|
