|
Auribus percipe orationem meam; non in labiis dolosis (Psal. XVI). Ideo
exaudiri postulat, quia non solum labiis, sed corde orat. Tria sunt
genera orantium: alii qui solis labiis, alii qui solo corde, alii qui et
labiis et corde orant. Qui solis labiis orant dolosi sunt, quia non
habent in corde quod ore proferunt. Qui corde et labiis orant, veraces
sunt, quia sicut loquuntur, ita sentiunt. Qui solo corde orant, devoti
sunt, quia orationem suam a Deo tantum audiri volunt. Quando ergo in
oratione verba proferimus, si cogitamus quod loquimur, facimus quod
debemus. Si autem verba orationis fundimus, aliud quodcunque in corde
versamus, etiam si illud bonum sit, quia tamen ordinatum non est,
prorsus a culpa liberi non sumus, ita tamen si id quod dicimus
intelligere valemus. Si quis autem non intelligens verba orationis
proferat, et si non intelligere valet quod dicit, si tamen bona
intentione dicit, sine fructu non erit. Si autem orantes vana cogitamus,
etiam, si veritatem loquimur, cogitando vanitatem vani efficimur. Si
autem dum os veritatem loquitur in corde turpitudo versatur, jam non
solum vani, sed etiam abominabiles in conspectu Dei reputamur. Aliud
tamen est, quando homo, haec invitus patitur atque aliud, quando in eis
per deliberationem delectatur.
|
|
