|
Beatus vir qui non abiit in consilio impiorum: et in via peccatorum non
stetit, et in cathedra pestilentiae non sedit (Psal. I). Quandiu anima
per contemplationem Deo adhaeret, manet in patria, quando cogitationem
suam ad terrena, et transitoria inflectit, a patria in exsilium vadit.
Primum per vanitatem abit. Deinde per delectationem stat. Deinde per
consensum sedet: per opus aedificat, per desperationem habitat. Qui
malum operatur cathedram fabricat; in cathedra sedet qui in malo
perseverat. Instrumenta operis mali, sunt quinque sensus corporis;
materia est illud in quo quisque explet propositum pravae voluntatis.
Modus fabricandi talis est: visus eligit, sermo praecidit, officium
coaptat, experientia componit. Visus pertinet ad oculum, sermo ad
auditum, officium ad manum, experientia ad olfactum et gustum. Quem in
pravo opere ipsa propter se actio delectat, is in agendo gustat, quales
sunt gula et luxuria. Cum autem ipse actus praedicandi per se non
placet, sed per id quod agitur, aliud quod desiderat homo consequi
cupit; iste de longe olfacit: qualia sunt latrocinium et furtum. Neque
enim latronem delectat hominem occidere, sed delectat spolia possidere.
Neque furem limen suffodere, sed pecuniam obtinere. Ista quinque
instrumenta non operantur in omni peccato; quaedam tamen sunt peccata,
ubi omnia simul inveniuntur, ut est verbi gratia, luxuria. Cum enim
primum ardorem libidinis per cogitationem quis mente conceperit, ad
implendam deinde pravam voluntatem per oculos materiam eligit, quando
consortem turpitudinis, eam, quae magis placere possit, inquirit. Deinde
per sermonem materiam praecidit, quia inventam noxiis persuasionibus a
statu rectitudinis ad consensum perversitatis trahit. Deinde officio
coaptat, quia jugi obsequio, quasi palpanda, in pravo consensu
confirmat. Adaptata materia, fabricam construit, quia, consensu communi
habito, ad actum turpitudinis venit. Quatuor ergo ista, hoc est eligere,
praecidere, coaptare, construere, quatuor sunt pistylla cathedrae, quae
videlicet cathedra tunc cathedra pestilentiae fit, quando pravum opus in
apertum veniens plures corrumpit.
|
|