|
Dulcis et rectus Dominus; propter hoc legem dabit delinquentibus in via
(Psal. XXIV). Non est servilis timor, ubi constitutio legis fit in
electione voluntatis. Primum timemus, deinde viam eligimus, deinde lex
nobis proponitur qua in via ambulemus. Legem custodientes, praemium
accipimus, in praesenti animae jucunditatem, in futuro animae pariter et
corporis beatitudinem: hoc est quod sequitur: Anima ejus in bonis
demorabitur, hoc est de praesenti, et semen ejus haereditabit terram
(ibid.), hoc est de futuro. Et satis eleganter spirituales delectationes
exprimit, cum dicit: Anima ejus in bonis demorabitur. Quidquid tenim
carnaliter dulce est suae quidem delectationis experientiam fruentibus
praestat, sed diu cum eis morari non potest, quia dum gustu appetitum
provocat, transitu desiderium fraudat. Spirituales autem deliciae quae
nec gustatae transeunt, nec reficientes decrescunt, nec satiantes
taedium gignunt, diu cum fruentibus permanere possunt. Sequitur:
Semen ejus haereditabit terram. Terram, viventium in futuro in
haereditatem accipiet pro bonis operibus suis, quae per semen
significantur. Vel per terram caro accipi potest, quam in futuro
immortalem et impassibilem accipiet, quisquis eam in praesenti in opere
virtutum exercet. Sed quomodo illuc perveniet? Firmamentum est Dominus
timentibus eum, et testamentum ipsius ut manifestetur illis (ibid.). Qui
vincentibus promittit praemium, pugnantibus praestat adjutorium.
Praemium tale est, quia scilicet Dei testamentum, id est contestata
promissio est ut ipse manifestetur illi videlicet videnti se. Adjutorium
tale est, quia firmamentum est Dominus, id est protectio timentibus se.
Ideo securus de promisso fiducialiter curro. Oculi mei semper ad
Dominum, quoniam ipse evellet de laqueo pedes meos (ibid.). Oculus
actionum intentio est. Oculos ad Dominum semper habet qui per
intentionem ad amorem Dei dirigit omne quod agit. Cujus nimirum pedes a
laqueo evelluntur, quia actio mala esse non potest, cujus amor Dei origo
est. Sine periculo namque via actionum curritur, cum intentio animi
charitate duce gubernatur. Sed quis potest semper respicere Deum, nisi
quem semper Deus respicit? Quia nimirum dilectionem hominis semper
dilectio Dei sicut praeveniendo excitat, sic subsequendo conservat. Hoc
est enim quod sequitur:
Respice in me (ibid.); ac si diceret: Ut te diligere possim, tu dilige
me, et ut amore tuo dignus sim, miserere mei (ibid.) relaxando peccata
mea. Quia unicus et pauper sum ego (ibid.). Ideo respice, quia sum
unicus: ideo miserere, quia pauper. Unicus enim plus diligitur, pauper
plus doletur. Tribulationes cordis mei multiplicatae sunt; de
necessitatibus meis erue me (ibid.). Quae est paupertas tua.
Tribulationes cordis mei multiplicatae sunt. Non est periculosa
afflictio carnis; quae non frangitur constantia mentis. Cum autem dolor
intima tangit; majus periculum est etiam si foris tribulatio desit. De
necessitatibus meis erue me (ibid.). Multae sunt necessitates bonorum in
quibus periclitantur; quas fortassis melius cognoscemus, si eas
distinguendo proponamus. Gemina siquidem est necessitas sanctorum;
altera quam intus, altera quam foris sustinent. Altera a proximis;
altera a semetipsis. Quandiu enim in hac corruptibili carne vivunt,
molestias et tentationes, quae ex carne corruptibili oriuntur, omnino
declinare non possunt. In quibus tantum cum labore periculum est, ut eas
quotidie sentire necesse sit; et tamen consentire eis nemo unquam sine
gravi detrimento possit. Altera necessitas est bonorum, quia cum inter
malos quos declinare non possunt, conversantur, ex illorum prava
conversatione quotidiana quadam persecutione vita eorum affligitur. Quos
ita tolerare necesse est, ut nec propter iniquitatem eorum odio habeamus
homines, nec propter amorem hominum, iniquitatis efficiamur consortes.
Sed hoc sine humilitate et labore nemo facere potest. Humilitate
videlicet, ne se per superbiam a consortio vanitatis dividat; et dum
malorum societatem habere contemnit, quasi de singulari justitia
perniciosius intumescat. Labore autem opus est, ut quorum societatem non
deserit, semper fugere, quantum potest, studeat conversationem. Hoc est
quod sequitur: Vide humilitatem meam et laborem meum (ibid.).
|
|
