|
Venite, et videte opera Domini, quae posuit prodigia super terram (Psal.
XLV). Venite, inquit, et videte opera Domini. Primum venite, postea
videte. Vos enim in tenebris estis, et ibi opera Domini videre non
potestis. Venite igitur ad lucem, et videte per lucem; quae lux fecit in
luce: videte opera Domini. Quae opera Domini? Nunquid coelum, et terram?
Non, sed quae desuper coelum posita sunt super terram. Primum enim Deus
coelum et terram fecit; deinde quaedam in coelo, et in terra de coelo,
et terra produxit. Sed haec, quia terrena sunt ubique terrarum videri
possunt, nec ut ista videantur alicunde alio homines invitantur. Sunt
quaedam alia quae non de coelo, vel de terra produxit, sed de super
coelum secum afferens super terram posuit, non dejiciens ea, sed
inclinans; nec terram per ea premens, sed relevans. Quae sunt ista opera
Domini? Domine, audivi auditum tuum, et timui. Domine, opus tuum in
medio annorum notum facies (Habac. I), quando videlicet in medio duorum
animalium cognosceris. Quomodo posita super terram? Verbum caro factum
est, et habitavit in nobis (Joan. I). Quomodo prodigia? Parvulus natus
est nobis, et filius datus est nobis et vocabitur nomen ejus
admirabilis, Deus fortis, Pater futuri seculi, princeps pacis (Isai.
IX). Super terram posita sunt, quia terrena ad pacem componunt; prodigia
sunt, quia venturi saeculi gaudia portendunt. Prodigia sunt, quia Pater
futuri saeculi. Super terram posita sunt, quia princeps pacis, auferens
bella, pacificans hominem intus, et extra, ac terram carnis dominio
animae usquequaque subjiciens. Arcum conteret, et confringet arma,
versutias, et machinationes diaboli adnihilans. Scuta comburet igni,
dura corda molliet igne Spiritus sancti. Quibus patruelis, et pace plena
reddita, exhortatoria vox sequitur, qua omnes voluntarii ad verum bonum
invitantur: Vacate, et videte quoniam ego sum Dominus.
|
|
