|
Tria sunt oscula: ad pedes, ad manus, ad os. Pedes sunt misericordia et
judicium. Ex misericordia spes; ex judicio nascitur timor. Hic timor
initium, spes profectionem, consummationem sibi vindicat charitas. Si
judicii timore compungeris, pedi judicii labia impressisti; si timorem
spe misericordiae temperaveris, misericordiae pedem amplexus es.
Aliquando alterum sine altero osculari non expedit, quia recordatio
solius judicii desperatio est, et solius misericordiae securitatem vanam
gignet. Manus sunt latitudo et fortitudo, eo quod tribuat affluenter, et
defendat potenter quod dederit. Utrumque osculatur non ingratus,
largitorem Deum confitens et conservatorem. Os vero est ipsa divinitas,
caput enim Christi Deus. Hoc osculatur cui aeterna visio et Trinitatis
donatur cognitio. In primo osculo offerimus poenitentiam cordis contriti
et humiliati, et reportamus remissionem peccatorum, cum audimus: Dimissa
sunt tibi peccata multa. In secundo offerimus cum gratiarum actione
condignos poenitentiae fructus, reportamus perseverentiam bonorum; et
dicitur. Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit (Matth.
XXIV). In tertio praesentamus consummationem, et accipimus gloriam, et
audimus: Gustate et videte quoniam suavis est Dominus (Psal. XXXIII).
Hoc osculo Patrem osculatur Filius, quia Nemo novit Patrem nisi Filius
(Joan. X). Ego in Patre et Pater in me est (Joan. XIV). Osculum autem
Spiritus sancti nobis datum est, quia nobis et revelavit Deus per
Spiritum sanctum, ait Apostolus (I Cor. II). Quibus autem revelat lucet
et accendit: lucet ad cognitionem, accendit ad amorem. Charitas enim
diffusa est in cordibus per Spiritum sanctum (Rom. V) qui nobis instar
apis ceram et mel portantis accendit lumen scientiae, et infundit
saporem gratiae.
|
|
