|
Jericho quae tubis obruitur sacerdotum (Josue, VI), mundus est. Jesus
ergo Nave veniens, id est Christus, in carne apparens, mittit apostolos
portantes tubas ductiles, praedicationis scilicet magnificam
coelestemque doctrinam, quorum primi sunt Matthaeus et Marcus, Lucas et
Joannes; qui singuli singulis tubis cecinerunt. Petrus duarum
Epistolarum tubis, Jacobus et Judas unius, Joannes trium, et novissimus
ille qui dixit: Puto quod nos Deus apostolos novissimos ostendit (I Cor.
IV), et qui in quatuordecim Epistolarum tubis muros Jerichontinos
fulminavit, idololatriae machinas et vitiorum muros diruens, ita ut tuba
populus universus (secundum aliam translationem) ulularet jubilo magno
in destructionem civitatis, cum jam universus mundus praedicationi
assentiat, idololatriam relinquendo, Beatus enim populus qui scit
jubilationem (Psal. LXXXVIII). Quae est quidam concordiae et unitatis
affectus; qui cum incidit in duos vel tres, quaecunque petierint
praestat illis Pater coelestis. Si vero tanta fuerit beatitudo, ut etiam
populus concors maneat in eodem sensu et sententia, jubilet populus, et
prorsus ruet civitas mundi. Sed et unusquisque debet hoc in seipso
complere. Habes in te per fidem Jesum ducem, sacerdos est, nam genus
regale sacerdotium sanctum. Fac tibi ductiles tubas de Scripturis (inde
enim ductiles vocantur) et cane in ipsis, id est in psalmis hymnis, et
canticis spiritualibus; et si sic cecineris tubis, et septies arcam
circumtuleris, id est si legis mystica praecepta ab evangelicis non
separaveris; si etiam jubilationis consensum exigas de temetipso, id est
si cogitationum et sensuum tuorum populus qui intra te est concordem in
bono proferat vocem; Jericho tibi destruitur, mundus destruitur, ut
nihil de iis quae mundi sunt retineantur. Anathema enim esse perhibetur
cum dicitur: Custodite vos ab anathemate ne faciatis castra filiorum
Israel anathema. Quod Joannes Epistolae suae tuba personat dicens:
Nolite diligere mundum nec ea quae in mundo sunt (I Joan. II). Qui enim
ea quae mundi sunt in Ecclesiam portant, polluunt castra Dei, et vinci
faciunt ab inimicis, dicente Apostolo: Modicum fermentum totam massam
corrumpit (I Cor. V). Videamus quale sit furtum anathematis (Josue,
VII). Lingua [vulg. regula] aurea poetarum est lectio, quae modulatis
versibus et praefulgido sermone deos deasque contexit. Lingua aurea quam
posuit in tabernaculo suo et [ducentos siclos argenti] puta [pura]
dextralia, hujus eloquentiae suavitatem, ne introducas in tabernaculum
cordis tui. Lingua enim aurea ne efficiaris sicut Basilides et
Valentinus, sed neque puta dextralia, id est sola opera quibus nihil
miscetur divinum, sed totum secundum hominem geritur. Item propter
peccatum anathematis, ii qui habitabant Hai plurimos ex Israel
interemerunt. Sed adversus hunc veniens Jesus Nave dividit populum in
duas partes; sic quod primis fugientibus et post in hostes medios
resilientibus eos hinc inde occidit, et regem Hai gemino ligno
suspendit. Hai interpretatur chaos, quod est habitaculum daemonum;
quorum rex Zabulus, a quibus (quoniam peccavimus) victi et prostrati
sumus; sed veniens noster Jesus populum duas in partes dividit. Duae
partes Judaicus et gentilis populus, de quibus Apostolus: Gratia et pax
omni operante bonum; Judaeo primum et Graeco (Rom. II). Judaeus quasi
anterior videtur fugere, cum a legali onere et Sabbati recedit
observantia. Verum in hostes revertitur cum per observantiam Evangelii
in sequentes insurgit. Populoque posteriori, id est gentili quasi a
tergo persequente malignorum exercitus conteritur, et rex eorum Zabulus
gemino ligno suspenditur a Jesu, cum in ligno crucis, quae gemina fuit,
juxta Apostolum, de diabolo triumphavit, illum cruci affigens. Crux
siquidem Christi ligno gemina fuit; et ratione constat duplici. Quia
visibiliter Filius Dei crucifixus est, invisibiliter in ea Zabulus
affixus. Prima, qua, juxta Petri vocem Christus crucifixus est, nobis
relinquens exemplum (I Petr. II); secunda qua crux illa de diabolo
trophaeum fuit. Hanc duplicem crucis rationem Apostolus ostendit dicens:
Mihi mundus crucifixus est, et ego mundo (Galat. VI). Duo sibi contraria
dicit crucifixa, se justum, et mundum peccatorem. Mundo autem
crucifigimur, cum nihil in nobis invenit; mundus nobis, cum peccata non
recipimus.
|
|
