|
Reddit Deus justus mercedem laborum suorum et deducit eos in via
mirabili, etc. (Sap. X). Triplex est labor, carnis, compunctionis,
charitatis. Labor carnis est onerosus, compunctionis affectuosus,
charitatis effectuosus. De primo dicitur: Humiliatum est in laboribus
cor eorum et non fuit qui adjuvet (Psal. CVI). Omnes enim qui ad
servitium diaboli desudant, nullum habent auxilium a Deo, ducuntur per
obliquas semitas, quarum initium licet aliquando agnoscitur, finis tamen
nunquam invenitur. Unde: In circuitu impii ambulant, et caput circuitus
ipsorum labor eorum (Psal. XI), id est circuitus eorum semper est caput,
nunquam finis. De labore compunctionis dicitur: Laboravi in gemitu meo
(Psal. VI) Qui ideo affectuosus est, quia qui poenitere incipit, bonum
affectum concipit, quem ad effectum perducit labor charitatis. Et
propterea labor charitatis dicitur effectuosus, quia efficit quod
compunctio suggerit. Primus labor est punitorius, quia in exquisitione
suae voluntatis, etiam in praesenti puniuntur. Unde: Tradidit illos Deus
in desideria cordis eorum, in immunditiam ut contumeliis afficiant
corpora sua in semetipsis (Rom. I). Labor compunctionis est remissorius,
quia remissionem meretur. Unde: In quacunque hora ingemuerit peccator,
etc. (Ezech. XVIII). Labor charitatis retributorius, quia meretur
retributionem. Unde: Labores manuum tuarum manducabis (Psal. CXXVII). Et
quia hic labor retributorius est, subditur: Beatus es, et bene tibi erit
(ibid.). A primo nos Dominus fingendo dolorem in praecepto revocat,
dicens: Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego
reficiam vos (Matth. XI). In quo tria hominum genera notantur. Sunt enim
qui laborant et onerantur, ii scilicet qui sunt in labore carnis,
diabolo servientes, cujus jugum intolerabile, et onus importabile. Alii
qui laborant et non onerantur, qui scilicet Christo serviunt, cujus
jugum suave et onus leve. Tertii vero nec laborant nec onerantur; qui
non onerati, sed honorati dicuntur, qui potius hominum honores
recipiunt. Unusquisque autem labor habet crucem suam: labor carnis
crucem poenae, quam hic et in futuro sustinet; labor compunctionis
crucem abstinentiae, quia poenitentia requirit abstinentiam; labor
charitatis crucem gloriae, quia diligit Deum, carnem suam crucifigit cum
vitiis et concupiscentiis: quae crucifixio est gloriosa. Unde Apostolus:
Mihi absit gloriari nisi in cruce Domini nostri Jesu Christi! (Gal. VI.)
Secundum tres istas cruces tripliciter dicitur homo, carnalis, animalis,
spiritualis. Carnalis pendet in cruce poenae, animalis timore gehennae
perterritus eligens magis a vitiis abstinere quam in gehennam ire,
pendet in cruce abstinentiae. Hic est Lot montana respuens in Segor
salvatus, nolens licita relinquere, mediocrem vitam sectatur;
spiritualis vero est in cruce charitatis, qui solo amore gloriatur in
cruce. Prima crux exactoria, secunda necessaria, tertia voluntaria.
Unaquaeque habet mortem suam, prima mors damnosa, secunda propitiosa,
tertia pretiosa. Unde: Pretiosa in conspectu Domini mors sanctorum ejus
(Psal. CXV). Item utile est in cruce Domini pendere, ut fervore Dei
accensi, sic singula castigemus, ut nec manui in opera aridorum, nec
pedi liceat deviare in latitudine claudorum. Unusquisque in cruce sua
mortuus habet sepulcrum suum, primum est in inferno, secundum in
deserto, et tertium in horto, id est in paradiso qui est hortus
deliciarum. In primo jacet latro contemnens, in secundo latro confitens,
in tertio Christus dimittens. Primum est fetidum et scaturit vermibus
qui non moriuntur; secundum purificatum, quod scopatur in
confessionibus, quia Judaea, id est confessio, facta est sanctificatio
ejus (Psal. CXIII); tertium conditur aromatibus, custoditur numinibus,
et frequentatur a mulieribus aromata portantibus. Unusquisque ungitur
suo unguento. Primus unguento desperationis, quia in inferno nulla est
redemptio; secundus unguento recuperationis, quia hic tempus est
miserendi; tertius unguento devotionis, dicens toto mentis affectu:
Convertisti planctum meum in gaudium mihi (Psal. XXIX), Maria Magdalene
portat unguentum compunctionis, Maria Jacobi compassionis, Salome
devotionis. Compunctio est de recordatione peccatorum, compassio de
malis proximorum, devotio de consideratione praemiorum. Per Mariam
Magdalenam, quae erat in civitate peccatrix (Luc. VII), intelligitur
anima poenitens, et scelerum suorum emendatrix; per Mariam Jacobi, vitia
supplantans et virtutum operatrix; per Salomen, ori imprimens osculum
cum Deo pacificatrix, quae labii detersa reatu audet dicere: Osculetur
me osculo oris sui (Cant. I).
|
|
