|
Ecce Rex tuus venit tibi mansuetus et Salvator (Zach. IX). Tres sunt
adventus Domini, ad homines in carne, in homines in spiritu, adversus
homines in judicio. Inter adventum primum et novissimum, creber est
adventus tempore medio, conformans nos adventui primo et praeparans
novissimo. Ad hoc namque modo venit in nos, ne primo adventu frustra
venerit ad nos, vel ne novissimo iratus veniat adversus nos. Hoc quidem
adventu satagit reformare sensum superbiae nostrae configuratum sensui
humilitati suae, quam primo veniens exhibuit, ut perinde reformet corpus
humilitatis suae configuratum corpori claritatis suae (Philipp. III):
quam denuo rediens exhibebit. Hic ergo adventus medius est optandus, ut
qui gratiam impertit primi, et gloriam promittit secundi. Medius enim
quasi mediator participat cum utroque. Primus est occultus et humilis;
ultimus manifestus et admirabilis. Iste occultus quidem, sed mirabilis.
Occultum istum illa glorians gloriosa anima receperat, quae dicebat:
Secretum meum mihi: Secretum meum mihi (Isa. XXIV). Quomodo autem
admirabilis sit, et admiratione sui suspendat animam contemplantis, et
omnia ossa interioris hominis acclament ei: Domine, quis similis sit
tibi (Psal. XXXIV)? norunt experti; et utinam desiderent experiri non
experti! Primus igitur adventus est gratiae, novissimus gloriae, medius
iste gratiae et gloriae, in quo per consolantem gratiam futura gloria
datur utcunque praelibari. In primo visus est Deus contemptibilis; in
novissimo Deus videndus est terribilis: in isto medio mirabilis et
amabilis, ut nec propter dignationem gratiae per quam se praebet
amabilem posset esse contemptui, sed admirationi, nec propter
magnificentiam gloriae qua mirabilis apparet, sit terrori, sed
consolationi. De primo dicit Judaeus: Vidimus eum et non erat ei species
neque decor (Isa. LIII). De ultimo expavit etiam justus: Et quis
poterit, inquit, stare ad videndum eum? (ibid.) De isto Apostolus:
Gloriam Domini speculantes in eamdem transformamur imaginem a claritate
in claritatem tanquam a Domini spiritu (II Cor. III). Occurramus igitur
obviam Salvatori nostro. Respondendum est huic nuntio bono de terra
longinqua, id est viventium a terra morientinm longinqua. Primo adventui
occurrendum est affectu et exsultatione cordis; ultimo motu et
exsultatione corporis, et sicut tunc corporibus nostris rapiemur in
nubibus obviam Christo in aera, et sic semper cum Domino erimus (II
Thess. IV), sic et modo sunt nubes apostolorum et prophetarum quae
concedant vices suas, si sensus nostri non fuerint pigri, terraeque
nimis affixi; nam quasi vehiculo nubis eousque sublevantur, ut gloriam
Domini quantulumcunque mereantur speculari; et sic cum Domino simus vel
dimidia hora. Nos itaque, fratres, quos nondum consolatur longa
experientia, ut patientes simus usque ad ultimum adventum Domini,
consoletur interim certa fides et pura conscientia quae cum Apostolo
dicat: Scio cui credidi, et certus sum quia potens est depositum suum
servare in illum diem (II Tim. II), id est in adventum magni Dei. Qui
vivit et regnat, etc.
|
|
