|
Duo hinnuli capreae pascuntur in liliis (Cant. IV). Caprea, Ecclesia
visu acuta ad penetranda mysteria Christi, saltu agilis ad transilienda
hujus saeculi impedimenta, potens ad supprimenda serpentis antiqui
venena. Hujus duo gemelli Petrus et Paulus, germani fide, pares merito
et virtute, ipsa passione et morte conjuncti. Hi pascuntur in liliis, in
mundorum et humilium virtute et profectibus. Pascunt eos verbis,
pascuntur eorum operibus. Unde alter ipsorum dicebat: Nunc vivimus, si
vos statis in Domino (I Thess. III); alter cum esuriret, coelum apertum
est, et carnes immundorum animalium praecipitur mactare et manducare
(Act. X). Hoc faciunt laborantes aestu donec aspiret dies, et
inclinentur umbrae (Cant. II). Tres sunt umbrae, et tres dies. Prima
umbra terra; est umbrosus spiritus daemonum et hominum; secunda,
tenebrae errorum; tertia, obscura significatio veterum sacramentorum.
Umbra significationum inclinata est ad occasum et finem; umbra errorum
de die in diem inclinatur ad diminutionem; umbra tenebrosorum spirituum
tandem inclinabitur ad infernum et mortem. Primum factum est, cum dies
aeternus aspiravit apparens in carne. Secundum quotidie fit, cum idem
aspirat illustrans nos veritate. Tertium novissime fiet, cum aspirabit
in majestate. Sunt et aliae umbrae duae quae intra nos velut in quodam
speculo obumbrant nos vel nobis. Obumbrant nos quae nos congelant et
obcaecant. Obumbrant nobis quae refrigerant et illuminant nos. Primae de
inferioribus sunt graves et noxiae, secundae de superioribus,
delectabiles et salubres. Anima enim humana in medio posita est, ut sub
ipsa sit mundus, propter ipsam factus; supra ipsam sit Deus, a quo, et
ad quem et propter quem ipsa facta est. Nam sicut propter animam est
corpus, sic propter corpus est domus ejus, id est mundus. Cum igitur
incurvatur ad corporalia et mundana, ascendunt in eam umbrae de
inferioribus. Cum egreditur ad divina, inclinantur super eam umbrae de
superioribus. Illius enim quam cogitat umbram sibi format. Quae etsi
luminosa et gloriosa, umbra tamen est, quantumcunque cognitionis acuatur
dies, donec aspiret ille coelestis dies, sicut cum in facie speculi
tersa et lucida splendidae rei resultat imago. Videmus enim nunc per
speculum in aenigmate (I Cor. XIII). Et nota quod nec umbra videtur nisi
inclinato et aspirante die, quia neque per speculum et in aenigmate
potest apprehendere quidquam nostra humanitas, quantumcunque a
visibilibus ad invisibilia rapiatur, nisi inclinante se majestate ad nos
favore gratiae, cum scilicet qui habitat lucem inaccessibilem dignatur
ad nos inclinari, et per umbram suae imaginis demonstrari. Unde Moyses
ascendit in montem (Exod. IX), et Dominus inclinavit coelos et descendit
(Psal. XVII). Sed heu! tam breves et obscuros dies, et tam longas ac
laboriosas noctes habet hiems ista, ut propheta laborans in gemitu suo,
et per singulas noctes lavans lectum lacrymis suis (Psal. VI), merito
plangat, dicens: Dies mei sicut umbra declinaverunt (Psal. CI). Verum si
quaeratur cur umbrae pluraliter dicantur, cum res una sit cujus sint
umbrae. Respondetur: Quia nunc minus, nunc plus virtus obumbrat
Altissimi, dissimiliter umbras format. Unde Apostolus: Transformamur a
claritate in claritatem (II Cor. III). A minore scilicet in majorem,
quia praesens claritas respectu futurae umbra est. Et nota quod cum
umbrae de superioribus inclinantur super nos, umbrae de inferioribus
inclinantur infra nos. Cum siquidem divinis propinquamus, mundana
superamus, quatenus ad umbram lucis accedimus, eatenus mortis umbram
evadimus. Lux enim et vita in coelo, mors in inferno, umbra mortis in
hoc tartareo et tenebroso loco. Jam, fratres qui laboratis, portantes
pondus diei et aestus (Matth. XX), ad umbras lucis istas accedite.
Placeat eas imitari, quas ille dies aeternus aspirans rorem
misericordiae cupit aestuantibus inclinare. Audite ipsum diem ad
umbrarum refrigeria invitantem: Venite ad me, qui laboratis et onerati
estis, et ego reficiam vos (Matth. XI). Quam umbram si quis obtinuerit,
merito gloriatur et dicit: Sub umbra illius quem desideraveram sedi
(Cant. II). In qua est sessio ad quietem, et refectio ad satietatem.
Unde subdit: Et fructus ejus dulcis gutturi meo (Psal. LXXXIII). Aspira
ergo gutturi, o dies dierum, quae in atriis tuis super millia (Psal.
CXXXIX). Obumbra caput nostrum in die belli. Inclina super nos umbras
salutis et refrigerii, et inclinentur subtus nos umbrae caecitatis et
mortis. Et licet contingant nos umbrae de cogitatione terrenorum, non
nos attingant tenebrae, id est crassiores umbrae de amore eorum; sed
semper respiremus in luminosum veri aeternique luminis amorem.
|
|
