|
In flumine pertransimus [pertransibunt] pede (Psal. LXV). Quid post?
Laetabimur in ipso (ibid.) De quo Isaias: Percutiet Dominus fluvium
Aegypti in septem rivos ita ut per eum transeant calciati (Isa. XI).
Aegyptus mundus est; flumen fluxus humani generis, qui de primis
parentibus vena infelici prorumpens, impetuosum torrentem per totam
mundi latitudinem instagnavit, quod in septem torrentes derivatur,
vallesque et campestria profunda voragine supersedit, ipsis etiam
montibus refusionem intentans. Quorum unus de altioribus inclamat:
Torrentes iniquitatis conturbaverunt me (Psal. XVII). Primus hujus
fluminis rivus est cogitatio mala. Rivus exundans habens frequentiam
pluviarum per fenestras corporeorum sensuum, qui ei de mundanis
cataractis mortiferos imbres profluxius administrant. Versipellis
contortor fingit similitudines, imagines pingit, colores aptat, ut
consensum eliciat, affectum inficit, universa convolvit, in thalamo
mentis, offert horribilia de divinitate, terribilia de fide, mirabilia
de fidei institutione, et in alveo mentis veneniferas ingerit potiones,
quas in confessione peccatorum exoneratus exhorret evomere. Quid plura?
Inimicus virtutis in thalamo exstirpat devotionem, in diversa
protrahendo, in thalamo castitatem multiformis libidinis sensus
evolvendo. Quibus fortioribus telis utinam oppugnans non expugnet,
pungens non vulneret, et in claustro lectionem memoriam Scripturarum
resecando, libros a manibus evellendo, et de isto ad illum transferendo;
in officiis silentii virtutem, dum vagabundo se comitem facit, donec
taciturnitatis officium aut aperiat aut infringat. Ad ipsum altare
Domini virtutum spiritus isti in ipsos mentis oculos circa sacrificia
pendentis in cruce circumvolitant. Has volucres vix patriarcha magnus a
suis sacrificiis abigebat (Gen. XV). Videtis quam turbidus sit iste
torrens. Quis in hoc negat se mersum vel submersum? Secundus rivus
locutio perversa. Linguam nullus domare potest, ait apostolus, membrum
inquietum et mortiferum (Jac. III). Est autem verbum aliud falsum. Unde:
Perdes omnes qui loquuntur mendacium (Psal. V). Aliud vanum. Unde: Vana
locuti sunt unusquisque ad proximum suum (Psal. XI). Aliud maledicum.
Unde: Neque maledici, etc. regnum Dei possidebunt (I Cor. VI). Aliud
impudicum. Unde: Deponite turpem sermonem de ore vestro (Coloss. III).
Et: Omnis sermo malus de ore vestro non procedat (Eph. IV). Aliud
excusatorium. Unde: Ne declines cor meum in verba malitiae ad excusandas
excusationes in peccatis (Psal. CXL). Aliud dolosum. Unde: Disperdat
Dominus universa labia dolosa (Psal. XI). Aliud otiosum. De quo Dominus:
De omni verbo otioso, quod locuti fuerint homines, reddent rationem in
die judicii (Matth. XII). Tertius est actio prava post cogitationem et
locutionem quando exhibentur membra iniquitatis peccato, ut contumeliis
afficiant corpora nostra. Absit aliquem nostrum huic famulari idolo,
Filium virginis in Veneris templo suscipere, arcam Domini juxta Dagon
locare, nutritum in croceis stercora amplexari! Quartus rivus est
defensio peccatorum, quo nihil magis exasperat iram divinitatis. Quando
enim sanatur qui medicum spernit, medicinam conculcat? Negantem super
hoc propheta de sacrario Spiritus sancti nobis inducit. Ibi, inquit,
habuit foveam ericius (Isa. XXXIV). Qui cum se adeptum solitudinem
putat, caput et pedes exerit. Si quis supervenerit, statim ea contrahit
et spinis munit, ut prius spinis illius sanguinem tuum teneas, quam
corpus ipsius. Sic peccatoris caput cum pedibus, id est intentio cum
actionibus, a pastore prospicitur, et quod fere omnium peccantium vitium
est, cum ab omnibus videatur a nemine se videri putat. Si autem
intentionis ingressus cum actionum egressibus correptivis manibus velis
deprehendere, intantum se excusat novus dialecticus Ciceronis lingua, ut
negando quae vidisti, quae ipse non vidit in te vitia retorquendo, prius
sentias quam vitium perdas, prius odium incurras quam corrigas. Quintus
est exsultatio in peccatis. O detestanda laetitia, ut pro malis ipsi
etiam Deo audeant gratias immutire! Qui exsultant, cum male fecerint, et
laetantur in rebus pessimis (Prov. II). Cadent super eos carbones et in
ignem ejicientur. (Psal. CXXXIX). Sextus est alios docere ad malum. Qui
de cathedra pestilentiae derivatur, cui non sufficit ut intereat in
saeculum saeculi, nisi alios pertrahat, duplicem habiturus poenam.
Septimus est in his omnibus perseverare. Super sic demersum et absorptum
claudit puteus os suum; et cum non levat oculos ad coelum, nec
recordatur judicium justorum, mortuus est et sepultus sepulcro
conscientiae, a quo sic mortuo perit confessio, ut veniens in profundum
malorum contemnat (Prov. XVIII). Hic est in extremo fluminum Aegypti.
Huic multitudo miserationum Domini tollitur ab oculis. Hunc fluvium in
rivis percussit Dominus cum calceatus carnis calceamento, cujus
corrigiam ille magnus non potuit solvere (Matth. III), illum transivit
per immunitatem praedictarum pestium, et transeundo liberavit nos de
aquis praedictis. Eia, fratres, si aliquis humor de his rivis fluminis
mortalitatis est in vobis, tergite, et tergite illum niveo confessionis
amictu. Percutite hos rivos cogitando pro peccato vestro, prohibendo
linguam, declinando a malo et faciendo bonum, confitendo adversum vos
injustitias vestras Domino, habentes dolorem vestrum semper in conspectu
vestro iniquos docendo, vias Domini et laudem ipsius in ore semper
gerendo. Et ut calceati transeatis, consuatis aliquid de arte sutoria,
faciatis calceamenta densa et subtiliter consuta, quae possint aquas
obviantes excludere. Faciatis carnem firmam et confixam timore Domini,
quae libidinis humorem excludat, et excocta tribulationibus et densata
fiat uter novus ad conservandum vinum novum, ut dicere possitis: Factus
sum sicut uter in pruina (Psal. CXVIII).
|
|
