|
Via hominis in custodia sermonis non solum servatur, sed etiam
corrigitur. In quo enim corrigit adolescentior viam suam? In
custodiendo, inquit, sermones suos (Psal. CXVIII). Hi sermones quia
aliquando sunt tacendi, subditur: In corde meo abscondi eloquia tua
(propter porcos et canes), ut non peccem tibi (ibid.): Nolite sanctum
dare canibus (Matth. VII). Vitium est secreta mysterii indignis vulgare.
Quod fit vel adulatione, ut placeat cui vulgat, vel avaritia, ut inde
lucretur; vel jactantia, ut multa scire videatur. Quia vero sunt
aliquando proferendi ostendit, dicens: In labiis meis (cordi consonis)
pronuntiavi (aliis cum tempus vidi) judicia tua (Psal. CXVIII). Non dico
omnia, sed oris tui: quae per apostolos et alios mihi manifestasti,
judicia quibus nunc et in futuro judicatur mundus, quae sunt abyssus
multa.
|
|
