|
Moyses et Aaron in sacerdotibus ejus et Samuel inter eos qui invocant
nomen ejus (Psal. XCVIII). Noverimus quoddam templum Dei vivum si
Apostolo Dei de eo scribenti credimus. Templum Dei, inquit, sanctum est,
quod estis vos (I Cor. III). Nequaquam credendum est hoc templum Dei
sine sacerdotibus vel absque iis qui invocant Dei nomen debere esse, sed
ut Moyses et Aaron in sacerdotibus ejus et Samuel inter eos qui invocant
nomen ejus. Quaeramus qui sunt isti Moyses et Aaron et Samuel. Per
Moysen lex data est; per Aaron sacerdotium institutum; Samueli donum
prophetiae concessum. Officium igitur Moysi facienda praecipere,
omittenda prohibere. Officium Aaron, ad ea quae Moyses mandat Domini
implorare auxilium, et de transgressionibus oratione et oblatione Deum
verum reddere propitium. Officium Samuelis est praedicere quod praemium
sperare valeant legis exsecutores; et quam poenam exspectent legis
praevaricatores. Si ergo videris aliquem nuper de saeculo venientem ac
meditatione occupatum, ut de praeteritis delictis satisfaciat, de
futuris se cautum custodiat, tractare quomodo vultum moderari oporteat,
habitumque ac gestum componere, et definire quid et quantum comedendum,
quantum sit vigilandum, et quomodo resistat irae, contradicat gulae,
conculcet superbiam, exstinguat luxuriam, quam promptus esse debeat ad
obediendum, et patiens ad sustinendum, scias Moysen in eo (qui hujusmodi
corde est) surrexit et quasi quamdam novam legem condere. Si item
videris eum corpus nuditate et frigore affligere, carnem attendere
labore et verbere, mactare multiplices hostias in ara exteriori, et
hausto prius igne ad ipsam non sine vituli sanguine in sancta sanctorum
introire mactatoque superbiae vitulo prius cum multis aliis hostiis
mactatis in exteriore, in ara interiori consuescit offerre Deo gemitus,
suspiria, preces et lacrymas, non dubites in eo Aaron novum sacerdotium
inchoare. Ara quidem exterior, sensus carnalis est; ara vero interior
affectus. In ara ergo interiori gemitus et lacrymae offeruntur, et ea
quae cordis affectus commovent, sicut in ara exteriori, vigiliae,
jejunia, labor, et caetera quae ad sensum carnis pertinent. De hoc autem
altari ignis hauritur cum ad interiora transitur, quia de afflictione
corporis, doloris vis ad cor transmittitur: unde postmodum compunctionis
incensum inflammatur. Ut autem sacerdotii officium plenius cognoscatur,
duo sunt quae ad ipsum praecipue pertinent: populum in lege Domini
instituere, et pro populo Dominum verum placare, quorum unum Moyses,
alterum Aaron exsequitur. Unde dicitur: Moyses et Aaron in sacerdotibus
ejus, et Samuel inter eos qui invocant nomen ejus. In Samuele donum
prophetiae eminet. Cur ergo inter eos qui invocant, non potius inter eos
qui prophetizant quam inter eos qui invocant? Samuel libenter
prophetizat, et illi libenter Deum invocant inter quos prophetizat. Novi
prophetia Samuelis est facere, vere invocare, et incitare orantes.
Quanto enim quis frequentius cogitaverit quae praemia justis in coelo,
quae tormenta pravis sint reposita in inferno, tanto verius Deum invocat
et attentius orat. Sed si desinit Samuel prophetare, sacerdotes desinunt
invocare et orare, quia quanto fit futurorum contemplatio rarior, tanto
redit oratio tepidior, et surgit invocatio tardior. Ut ergo Moyses
discretus sit in praeceptione, ut Aaron devotus permaneat in oratione,
necesse est ut Samuel subtilis et diligens perseveret in contemplatione.
Ut igitur ea quae diffusius diximus ad compendium revocemus, ad Moysen
pertinet quod faciendum est prudenter discernere, ad Aaron spectat ad ea
quae per nos non possumus divinum auxilium implorare; Samueli incumbit
quid ex re qualibet utilitatis et periculi provenire possit caute
providere. Per Moysen igitur discretio, per Aaron devotio, per Samuelem
intelligitur circumspectio. Discretionis namque est mores componere,
devotionis Deo supplicare; circumspectionis vero de superventuris
providere. Si igitur deprehenderis vitam tuam in opere discretam, in
oratione devotam, in circumspectione providam, poteris et tunc cum
propheta dicere: Moyses et Aaron, etc. Nam cum ad sacerdotes pertineat
populum praeceptis informare et Deum precibus placare, manifestum est
eos sine discretione et devotione, quasi sine Moyse et Aaron, sacerdotii
sui officium non posse implere. Quos dum Samuel facit de futuris
timidos, reddit eos in oratione devotos, et in Dei invocatione assiduos.
|
|
