|
Multam moeror tristitiam imperat (Job VI). In statera mea tristitia
exsuperat, et calamitas quam patior, tanquam ignis, triste pectus
adurit. Interiora depascitur clausus dolor, latius serpit, et saevit
acrius. Quid mihi et laetitiae, qui in amaritudine sum? Vis doloris
omnem abducit laetitiam. Indignatio Domini ebibit spiritum meum,
subtracto quem diligebat anima mea, simul quia cor meum dereliquit me.
Quo mihi avulsus es? quo mihi raptus e manibus, homo unanimis, homo
secundum cor meum? Amarissima separatio, et quam non posset nisi mors
efficere. Opus mortis est tam horrendum divortium, totius suavitatis
inimica mors, unum rapiendo, duos furiosa perimit. Mitius enim me
privares, o austera mors, vitae usu, quam fructu; sine quo ipsa vita
gravior quam mors est. Nam carnis frater, si charos amisit, chariores
invenit. In me transierunt, o mors, irae tuae, super me confirmatus est
furor tuus, qui elongasti a me amicum et proximum. Erat ambobus grata
praesentia, dulce consortium, suave colloquium; sed tantas utriusque
delicias ego perdidi; tu super mutasti et quidem in mutatis retributio
multa ad omnem locum quo emerserit respicio; ad charum ubi consueveram,
et non est. Heu! quantum istic ingemisco, sicut homo sine adjutorio,
quem posthac consulam in ambiguis! cui fidam in adversis? Quis nostra
portabit onera? quis imminentia propulsabit pericula? Porro super nivem
multiplicatur mihi et dolor. Vivam? Quousque vivam? Et si multum vivam,
in amaritudine vivam, in moerore vivam, in luctu vivam, non parcam mihi,
et juvabo manum Domini? Etenim manus Domini tetigit me (Job XIX), cum
succidit illum, nec enim dixit mihi se succisuram quam plantarat vineam.
Ego illic portio misera in luto jacens, truncata parte sui et meliori.
Frustraque dicitur mihi: Ne senseris. Sentio enim vel invitus, quia nec
fortitudo lapidum fortitudo mea (neque enim mihi cornea fibra) nec caro
mea aenea est. Sentio prorsus et doleo: Et dolor meus in conspectu meo
semper. In virga indignationis suae percussit me Dominus; digne pro
meritis, dure pro viribus. Etenim dextera manus mea, lumen oculorum
meorum, pectus meum lingua mea truncata sunt. In ipso quidem operabar,
providebam, sentiebam, loquebar; quippe cujus os meditabatur sapientiam
et lingua loquebatur judicium. Nunc ille, uti spero, pro meritis
sempiterna fruitur gloria, et ego pro commeritis in hac communi
derelictus sum miseria. Dixi.
|
|
