|
Fulminis impetus laetificat civitatem Dei, etc. (Psal. XLV). Duo sunt
impetus, unus spiritus, et alter carnis: Primus beatorum, secundus
malorum: Impetus carnis ad odium, ad iram, ad exteriorem gloriam et
voluptatem animum impellit; impetus spiritus ad charitatem, ad
patientiam, ad aeternorum fidem, et ad contritionis lacrymas pertrahit
mentem. Unde necesse est magna cura considerare qui nos impetus ducat a
cogitatione nostra. Nam dum per impetum impellimur amare terrena,
ultionem de inimico quaerere, temporalia non ad necessitatem, sed ad
voluptatem et superfluitatem postulare, impetus est carnis. Econtra
amare coelestia, ignoscere nos offendentibus, amare inimicos propter
Deum, temporalia ad usum necessitatis quaerere impetus est spiritus.
Hinc de sanctis animalibus dicitur: Ubi erat impetus spiritus
gradiebantur (Ezech. I). Et quia sic ad bona tendunt ut ad mala non
redeant, recte subditur: Non revertebantur dum ambularent (ibid.). Quia
ab Aegypto egressus, ad ollas Aegypti mente non debet reverti. Ab eodem
autem propheta dicitur, quod ibant et revertebantur in similitudinem
fulguris coruscantis (ibid.). Quia duplex est gressus justi, de malo ad
bonum, in quo gressu non debet esse retrogradus, et de bono active ad
bonum contemplative, a qua sit regressus ad activam in similitudinem
fulguris coruscantis, percutiendo vitia et ad Dei amorem inflammando;
fulgur enim percutit et incendit.
|
|
