|
Dispone domui tuae, quia morte morieris et non vives (Isa. XXXVIII).
Familiaris fuit haec admonitio et semel facta Ezechiae; generalis est et
quotidiana ad quamlibet fidelem animam; specialis et annua in hoc
tempore Quadragesimae. Ezechiae superbienti et non aegrotanti dicitur ut
disponat domui suae, providendo sibi successorem, quia, nisi
poenituerit, morte moreretur. Generaliter ad unumquemque nostrum clamat
Spiritus sanctus: Dispone domui tuae, quia nisi disposueris, morte
animae morieris, et post mortem aeternam non vives, id est denuo ad
vitam non revocaberis. Specialiter autem unicuique nostrum dicitur in
hoc tempore Quadragesimae: Dispone domui tuae ad recipiendum Christum,
ad manducandum carnem ejus et sanguinem digne, quia, si indigne
sumpseris, morte morieris, judicium tibi manducans. Hoc enim tempore
mundanda et disponenda est domus: quod est parasceve Paschae. Sed
videndum cui patrifamilias et de qua domo loquatur. Sane quatuor domus
leguntur: Domus daemonis, domus hominis, domus animi, domus Dei. Domus
daemonis sunt filii diffidentiae, de qua dicitur: Revertar in domum meam
unde exivi (Matth. XII). Sed quia ille paterfamilias induratus tanquam
lapis est, ad eum non dirigitur sermo vel admonitio. Domus autem hominis
est manufacta et visibilis, domus animi creatura est rationabilis, domus
Domini regnatura est in aeternum. Domum suam homo inhabitat, animus
dispensat, Dominus illuminat. De domo hominis dictum est a villico
iniquitatis: Ut cum amotus fuero a villicatione, recipiant me in domum
suam (Luc. XVI). De hujus dispositione non dicitur: Dispone domui tuae,
cum potius dicatur: Exi (quod inquit Deus ad Abraham) de terra tua, et
de cognatione tua, et de domo patris tui (Gen. XII). Domus animi homo
ipse, cui credita custodia, mandata est disciplina. De qua dicitur: Tria
ejiciunt de domo hominem: fumus, stillicidium, mala uxor (Prov. XXVII),
id est peccatum ignorantiae suggestionis et propriae conscientiae.
Hujusmodi in domo sua rationem non permittunt dominari, sed cogunt
ancillari. Domus autem Dei est animus. Unde: Sapientia aedificavit sibi
domum (Prov. IX). Et ita mirum in modum animus est domus Dei et hominis.
Istum vero patremfamilias admonere de dispositione domus suae,
superfluum est. Quis enim adjuvit spiritum Domini? Animo ergo dicitur:
Dispone domui tuae. Quaerat ergo Scripturas, et inveniet ad
dispositionem deputatos clientes, alios exteriores, et ad exteriora
deputatos; alios interiores qui semper assistunt vultui ejus. Exteriores
sunt quinque sensus corporis. Horum dispositionem saepe in pluribusque
locis docet Scriptura: Averte, inquit, oculos meos ne videant vanitatem
(Psal. CXVIII). Prohibe linguam tuam a malo (Psal. XXXIII) Obtura aures
tuas, ne audiant contra proximum. Comprime nares, ne quaerant peregrinis
odoribus delectari. Claude manus, ne accipiant munera. Super innocentem
injice pedes in compedes sapientiae, ne currant ad effundendum
sanguinem. Interiores clientes sunt quatuor: Gaudium, dolor, spes,
timor. Pro janitore dolor, pro dapifero gaudium, pro pincerna spes, pro
cubiculario timor. Legitur enim de timore: Initium sapientiae timor
Domini (Psal. CX). Hic custodit duas portas, et in medio earum est
ostiolum: quae clauduntur muscis ad suavitatem unguenti intro irruere
quaerentibus. Prima porta est carere visione Dei; altera ignis qui non
exstinguitur. Ostiolum vermis conscientiae, qui non moritur (Isa. LXVI).
Irruentibus igitur hostibus obviet timor et dicat, nequaquam intrabitis
ne forte propter vos careat visione Dei, et igne crucietur aeterno, ne
propria conscientia teste et accusante pereat.
|
|
