|
Duo sunt pedes quibus uti debemus: natura et consuetudo. Equi quibus ad
coelum evehimur tres sunt: dolor ex poenitudine, cujus ungulas coluber
mordet, hujus sella est de veniae perceptione praesumptio; frenum et
chamus, solatia Scripturarum et exemplaria veterum; calcaria quibus
urgetur, de reatus enormitate confusio, de poenae consideratione
formido, fovea, desperatio. Sequitur fervor ex religione, cui super
sedet Mardochaeus in veste regia, hujus sella temperans discretionis
gravitas, frenum et chamus suspecta conditio carnis suae, et utilis
emensio perseverantiae. Calcaria exercendae honestatis cupiditas, et
fraternae commoditatis aviditas; fovea in quam praeceps ire potest, est
intemperantia. Sequitur desiderium ex amore, cui datur fortitudo, et
circumdatur binnitus. Calcaria, fluxa labilitas praesentium, stabilis
aeternitas futurorum, ductor, affectuositas videndi Deum, fovea,
indiscretio.
|
|
