|
Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, etc. (Deut. VI). Qui mundum
propter Deum diligit, et totum cogitatum suum qui ex mundi sollicitudine
gignitur jactat in Dominum, hic Deum toto corde diligit. Qui se propter
Deum diligit, ut cui vivere Christus est, et mori lucrum; qui dicere
potest: Vivo, jam non ego; vivit autem in me Christus (Gal. II), Deum
tota anima, id est tota vita diligit. Et hoc duobus modis: vel in se
Deum, vel se in Deo diligendo. At qui gustata dulcedine suavitatis Dei,
ipsum propter ipsum diligit, jamque unus cum Deo spiritus est, tota
virtute Deum diligit. Tria quippe sunt quae hoc gradu diligi possunt,
quamvis unum solum amore sit dignum: mundus, homo, Deus. Potest enim
quis mundum diligere propter mundum, mundum propter seipsum, mundum
propter Deum. Sed quia omnis et solus effectus bonus est cujus causa
bona est; bene profecto diligit qui diligit propter Deum; nihil enim
praeter Deum bene diligitur. In corde autem, cogitatio; in anima, vita;
in mente, intellectus notatur. Ille ergo diligit Deum toto corde, tota
anima, tota mente qui extra Deum nihil cogitat, affectat et sapit.
|
|
