|
Nunc scio vere quia misit Dominus angelum suum, et eripuit me de manu
Herodis (Act. XII). Vox ejus est qui trinominis est, scilicet Petrus.
Primum enim dictus est Simon, id est obediens: deinde Bar-Jona, id est
filius columbae, scilicet humilitas; tertio Petrus, id est firmus. Si
talis fueris, eripieris de omni exspectatione plebis Judaeorum (Act.
XII). Omni, id est triplici. Exspectatio enim haec in tribus consistit,
in vinculo carnis, in concupiscentia oculorum, in superbia vitae. Carnis
vinculum ligat, concupiscentia oculorum coinquinat, superbia vitae
devorat. Carnis vinculum comparatur limo, oculorum concupiscentia luto,
vitae superbia tempestatis profundo. Plus est limus quam lutum. Lutum
enim etsi coinquinat, non tamen est tenax; a limo autem evolvi facile
nemo potest, quia caro sic ligat spiritum ut vix etiam bonus velit ab ea
separari, sed superindui. De profundo habes: Non me demergat tempestas
aquae, neque urgeat super me puteus os suum (Psal. LXVIII). Sed et
claustralis, si trinominis fuerit per obedientiam, humilitatem, et
firmitatem, poterit evadere primam et secundam custodiam et portam
ferream. Prima custodia est consuetudo carnis; secunda impetus
tentationis; tertia species veritatis. Carnis consuetudo ligat, impetus
suffocat, species veritatis cruciat. Durum est a comessationibus venire
ad legumina, a pulvinaribus ad stramen, vertere amurcam in oleum, paleam
in granum, truncum in vitulum. Sic difficile converti ad Dominum. Is
vitulus cornua producit et ungulas, qui totus Deo in holocaustum
offertur. Haec est vere mutatio dexterae Excelsi (Psal. LXVII): quam
nullus nisi per obedientiam transit. Sed cum transieris hanc custodiam,
restat impetus tentationis. Quando videt fratrem omnem rigoris ordinem
servantem, et dicit: Quid exspectat hic, nisi mortem abbatis? hic vellet
abbas esse, et ita invidet et detrahit: haec est pessima custodia, certe
si non fueris filius humilitatis, non transibis hanc custodiam. Audi
quid responsum est Antonio, quaerenti enim ut sibi ostenderentur omnes
tentationes; et cum ostensae essent dicenti: Domine, quis unquam poterit
hos laqueos transire? responsum est: Humilitas. Si quis hujus
tentationis impetum transierit: restat ei porta ferrea, id est species
veritatis: quam nemo potest transire nisi fuerit Petrus. Ad custodiendum
autem Petrum positi quatuor erant quaterniones (Act. XXII); unus supra,
alius infra: unus ante, alius retro. Inferius est carnis sollicitudo;
quae sub specie veritatis sic fratrem alloquitur. Frater audi quid dicat
Apostolus: Sicut virga ita cibus debet dari jumento: non cuilibet id
subtrahi unde chorda citharae rumpatur, in qua debet cum fratribus
cantare. Sed cibi claustralium salubres non sunt. Caseus in universum
malus est; ova in carnem cito convertibilia, legumina inflativa, aqua
frigida. Quaere alios cibos. Ecce quomodo sub specie veritatis decipit.
Hic te fratri, quod Dominus Petro dixit respondere oportet. Vade retro.
Satana (Matth. XVI). Panis et aqua, vita beata. Tu vis me facere
discipulum Galeni, non Augustini; et medicum, non canonicum. Superbia
vero quaternio superior sic eum aggreditur. Frater, tu bonus orator es,
religiosus, litteratus es, nobilis nobilitate generis facilem ingressum
habes ad curiam regis, plus potes prodesse uno verbo quam omnes alii, et
ideo debes praeesse. Ecce quomodo sub specie veritatis decipit. Dic ergo
quod Petro Dominus: Vade retro, Satana. Melius est mihi imitari Christum
humilia quaerentem, quam diabolum ad aquilonem sedem ponere volentem.
Accedit posterior quaternio, et per recordationem praeteritorum quod
parentes reliquerit pauperes, quibus esset providendum, quod locum ubi
fuerunt pedes Domini debuerit visitare prius et limina sanctorum; sub
hac specie veri decipere molitur. Dic ergo ei quod Petro dictum est:
Vade retro, Satana. Vis me facere circumcellionem? Non vidi justum
derelictum a Domino, etc. (Psal. XXXVI). Ecce si sic eris trinominis
Simon Bar-Jona et Petrus, poteris transire primam et secundam custodiam,
et portam ferream, ibique quaterniones contemnere, et gratias agendo
dicere: Nunc scio vere quia misit Dominus angelum suum, etc. (Act. XII).
|
|
