|
Qui beatae virginis habent memoriam, felices sunt. Feliciores tamen
angeli, qui ejus habent praesentiam cujus speciem concupivit Omnipotens,
et posuit in ea thronum suum. De quo historia: Fecit Salomon thronum
grandem (III Reg. X). Salomon trinominis. Salvator enim noster prius
Salomon, id est pacificus est nobis in hoc exsilio, amabilis, pius,
corrector morum: ideo rex; Ecclesiastes, id est concionator, erit in
judicio, terribilis injustis, et distinctor meritorum, ideoque rex;
Idida, id est gloriosus in regno, admirabilis et distributor praemiorum;
ideoque rex. Hic fecit thronum, id est uterum Virginis, in quo sedet
illa majestas quae nutu concutit orbem. Iste thronus est sicut sol in
conspectu Dei. Ex quo vox illa: Ecce nova facio omnia (Apoc. XXI). Per
hoc enim vetera innovantur. Fecit, inquam, thronum grandem de ebore.
Ebur frigidum, forte et candidum est: quid autem grandius ea quae
magnitudinem divinitatis intra sui ventris conclusit arcanum? Vestivit
eum auro (Isai. XLVII), id est, totam virginem tota divinitatis
indivisibiliter pleniori gratia superfudit. Sequitur fulvo nimis
(ibid.), quia cum insit creaturis quatuor modis, bonis et malis per
essentiam; bonis per operationem; eis quos futurorum cognitione
nobilitat, per illuminationem; matri inest soli per identitatem. Habitat
enim in angelis, sed non cum angelis, cum quibus non est ejusdem
essentiae. In virgine autem habitat et cum ea. Unde Angelus: Dominus
tecum (Luc. I). Sequitur: Per septem gradus ascendebatur ad eum (III
Reg. X). Elige meditari quae sancta sunt; quia perversae cogitationes a
Deo separant, et primum gradum ascendisti. Insuesce linguam tuam bene
loqui; et substitisti ad secundum. Juste quod justum est operare; et
tertium ascendere meruisti. Relinque mundum et quae ejus sunt; et ad
quartum cacumen evolasti. Persevera; et sextum viriliter tenuisti, ut
jam ad illam gloriam aspires in qua regione angelorum gloriosam
reverberat dignitatem. Sequitur: In posterioribus est rotundum, quia
finis ejus, quae per posteriora illa intelligitur est gloriosa; quae
sicut rotundum non habet initium nec finem. Sequitur: Duodecim stabat
super gradus, quia duodecim apostoli praemisso modo in gradibus stantes,
reginam non sine stupore minantur, et dicunt; Quae est ita quae ascendit
etc. (Cant. VIII.) Sequitur: Duae manus tenebant hinc et inde sedile
(III Reg. X), id est activam et contemplativam vitam. Si enim recorderis
quomodo filium lactaverit, et omnes sustinuerit vagientis pueri
actiones, intelliges eam in activa plurimum ministrasse. Si autem audias
quomodo omnia verba ejus conferebat in corde suo (Luc. II),
contemplativam in ea vitam cognosces. Sequitur: Duo leones stabant juxta
brachiola (III Reg. X). Hi sunt Gabriel et Joannes: quorum alter
dextrae, alter sinistrae virginis est custos deputatus. Gabriel mentem;
Joannes carnem servavit. Et bene leones propter altissimae vocis
rugitum: quorum unus, Ave, gratia plena (Luc. I). Alter: In principio
erat verbum (Joan. I), clamando, talia orbi nuntiaverunt, ut de eorum
operatione quidquid dicitur sit quasi mutum. Nobis itaque virgo, cujus
pulchritudinem sol et luna mirantur, subveni clamantibus: Revertere,
revertere, Sunamitis (Cant. IV) ut intuamur te, ter benedictam et super.
Revertere primo per naturam. Nunquid quia ita sublimata es, ideo nostrae
mortalitatis oblita? nequaquam domina. Nosti in quo discrimine nos
reliqueris, ubi jaceant tui, quantum delinquant servi tui. Tantae ergo
misericordiae non congruit tantam miseriam oblivisci, quia etsi te
subtrahit gloria, revocat tamen natura. Non es ita impassibilis ut sis
incompassibilis, et ideo non ita memoraris gloriae Dei solius, ut
misericordiam non habeas. Revertere secundo per potentiam: Quia fecit in
te magna qui potens est. Quid tibi negabitur, quae Theophilum de ipsis
faucibus diaboli eruisti? Quomodo illa potestas tuae potentiae poterit
obsistere, quae de carne tua carnis suae suscepit originem? Accedis ad
illud reconciliationis altare, non solum rogans sed et imperans. Moneat
ac moveat ergo te natura, moneat potentia, quia quanto potentior tanto
misericordior esse debes. Revertere tertio per amorem. Scio, domina,
quod benignissima es et amore nos amas invincibili; quos in te et per te
filius tuus et Deus tuus summa dilectione dilexit. Quis scit quoties
restringas iram judicis, cujus justitiae virtus a facie deitatis
egreditur? Revertere quarto per singularitatem. In manibus tuis sunt
thesauri misericordiae Dei. Absit ut cesset manus tua; neque enim tua
gloria minuitur, sed augetur, cum poenitentes ad veniam, justificati
assumuntur ad gloriam. Revertere ergo Sunamitis, id est despecta, quae
fabri uxores appellata; cujus animam pertransit gladius (Luc. II). Ad
quid? ut intueamur te. Summa gloria est te post Deum videre, tibique
adhaerere, et in tua protectione commorari. Audivit nos quam filius
nihil negans honorat.
|
|
