|
Oculi Domini contemplantur bonos et malos in omni loco (Prov. XV).
Oculos hominum timuisti, oculos Altissimi non expavisti, de quo
propheta: Ecce tu, Domine, tu cognovisti omnia novissima et antiqua
(Psal. CXXXVIII). Neque ab oriente, neque ab occidente neque a desertis
montium locus est fugiendi, quoniam Deus judex est; et ita non usurpat
sibi judicium cum sit Deus; corrumpi non potest, quia justus est; ei
resisti non potest, quia fortis est, impetuose non judicat, quia patiens
est. Vidit opera tua et excursus flagitiorum tuorum, et comminuit iram
suam; coelum non fulminavit, aqua non submersit, non absorbuit tellus.
Et cum omnis terra sit plena gloria Dei, in gloriam ejus tuam miseriam
evomuisti, nec reveritus es praesentem Deum et coram tanta munditia tuam
immunditiam exercere. Ipse autem inquit: Ego autem tanquam non videns.
Nunquid alicui ministrorum suorum qui judices sunt irae ejus in hoc
ipsum constituti, revelavit ignominiam tuam? Ecce videt et tacet ne
judicat. Videt neque judicat; videt et videre dissimulat. Vocat, et non
audis; promittit, et contemnis; minatur, nec metuis. Thezaurisas tibi
iram in die irae (Rom. II). Licet autem multum sit patiens, nec
irascatur per singulos dies oculus ejus, sed peccantibus parcat, est
tamen judex justus et fortis. Nunquid qui ita tacuit semper tacebit? An
non legisti quia ad judicium veniet, patientiam abjiciens, humilitatem
nesciens, ignorans misericordiam? Attendisti patienter tacentem; attende
et impatienter loquentem. Sicut, inquit, parturiens loquar (Isa. XLII).
Vidisti dissimulantem, videas et ob quaecunque minima minantem.
Vestigia, inquit, pedum meorum dinumerasti (Job XIII). Quis locus erit
spei, cum venerit judex, qui stetit sub judice, praecinentibus tubis,
clamantibus accusatoribus, ardentibus elementis? Ad cujus fugiemus
auxilium, cum ignis, coelum et terram furialibus miscebit incendiis?
Veniet iste cum potestate et majestate, non cum dulcedine et humilitate
quia illic justitia plena est dextera ejus (Psal. XLVII): qui hic
misericordiam seminavit et sparsit. Tunc ille misericors oculus non
parcet, nec miserebitur; sed percutiet et occidet. Peccatores autem
quid? Videntes turbabuntur timore horribili, sed corrigibili: Audientes
illud horrendum tonitruum: Ite, maledicti, in ignem aeternum (Matth.
XXV). Quis ergo es tu qui contemnis divitias bonitatis et patientiae
Dei? Scias juxta Apostolum quod non evasisti judicium Dei (Rom. II).
Aspice ergo prius abundantiam peccatorum tuorum, secundo negligentiam,
tertio in his Dei patientiam, quarto ad ejus misericordiam oculos
attolle. Licet peccaveris, neglexeris, et patientiam ad iram
provocaveris, paratus est misereri, cum volueris reverti. Adnitere,
abolere et tegere peccata tua, et projicere in profundum maris; nec erit
mora inter confitentem et remittentem, quia benignus et misericors est.
Sunt homines faciles ad iram, difficiles ad misericordiam, ac pedibus
suis devolutos non solum loqui, sed vel respicere dedignantes. Non sic
Dominus Jesus. Libentius loquitur mecum quam cum eo quem invenio,
quoties quaero. Occurrit cum panibus fugienti; ubique pius, ubique
dulcis, ubique cum magna multitudine dulcedinis suae. Non facit
supercilium, oculos non obliquat; sed occurrit revertenti; in amplexus
ruit, jubet perferri stolam primam, dari in manum annulum, occidere
vitulum saginatum in remissionem peccatorum, cum symphonia reduci ad
superna gaudia. Vides quam longa patientia, quam velox in Deo
misericordia: Longanimis, ait sanctus, et multum misericors (Psal. CII).
Absit ergo ut tanta misericordia abutatur ambulando in passione
desiderii sui, sicut gentes quae ignorant Deum! Vos qui corpus Christi
aut consecratis aut ministratis, Christi corpori electi servire, ut cum
imperatore sedeatis. Qua mente, qua conscientia acceditis, ad sancta
sanctorum quorum vita notabilis, fama contemptibilis, sermo habetur
reprehensibilis? Verumtamen si aliquis tale aliquid in cubiculo
conscientiae complicavit, displiceat illud, et per confessionem deleat,
et per poenitentiam abluat; et ego eidem, nati nobis pueri (si tamen ei
natus fuerit, ipsumque in pelvi cordis habentem aquam igne charitatis
calidam susceperit) misericordiam repromitto qua nascetur in eo lux
mundi, nec miseris misericordiam negabit, misericorditer natus
misericors et miserator Dominus
|
|
