|
Exivi a Patre et veni in mundum; iterum relinquo mundum et vado ad
Patrem (Joan. XVI). Primus exitus sapientiae est a sinu Patris, ad cor
hominis secundus, dum induta voce per eos egreditur et venit ad aurem,
ubi se exspolians per auditum cordi illabitur, ut iterum mundum
relinquens per cordis contemplationem ad Patrem revertatur. In corde
radicat, in homine pullulat, in aure torculatur, et iterum in cordis
apotheca recipitur. Vox est vestimentum sapientiae. Unde scriptum est:
Lingua sapientium ornat scientiam (Prov. XV). Quae non egreditur nisi
induta, nec egreditur nisi exuta.
|
|
