|
Omne quod natum est ex Deo vincit mundum (I Joan. V). Duae sunt
nativitates: una ex Deo, altera ex mundo. In quo quatuor nota,
concupiscentiam carnalem, affluentiam temporalem, rationem naturalem, et
gratiam spiritualem. Concupiscentia carnis concordat cum mundo, sequitur
eum et pacem habet cum eo, quoniam duo prima facile simul currunt. Ratio
naturalis dissentit, resistit mundo et cum eo pugnat; sed vincitur, et
ita fit homo natus, in mundo existendo; cum autem ex Deo donatur gratia
spiritualis, ratio quae prius sola duobus non poterat resistere,
juvatur, et vincitur mundus et concupiscentia refrenatur. Gratia autem
Dei est, juxta Apostolum, per fidem Jesu Christi super omnes qui credunt
in eum, potestate filios Dei fieri, qui nati sunt ex Deo vincunt mundum
(I Joan. II). natura repugnat, fides vincit, pax regnat. Nunc videndum
est qui vincant, duae sunt hominum species, quae mundum triumphant.
Tertia vincitur a mundo. Hinc sunt Maria, Martha, Lazarus in una domo.
Maria optimam partem elegit (Luc. X), quia nemo tutius, facilius,
celerius, mundum vincit quam qui ipsum totum deserit, despicit. Qui
autem mundana tractat, pietatisque actione ministrat, et erga plurima
turbatur, sicut Martha, laboriose, periculose, diuque pugnat; sed
gloriose triumphat. Hostem ergo Maria declinat sapienter, Martha
aggreditur fortiter. Vincit fuga Maria, Martha pugna. Lazarus vero, qui
nec declinat nec pugnat oneratus terrenae affluentiae aggere, in
concupiscentia carnis sepelitur, absente virtute, id est Christo. Nam,
ut inquit Martha ad Jesum: Domine, si fuisses hic, frater meus non
fuisset mortuus (Joan. XI). Nunc quinam vincat et quibus videndum est.
Mundum, inquit, vincit (I Joan. II). Mundi nomine tria comprehendit.
prudentiam carnis, quae est inimica Deo; sapientiam saeculi, quae est
stultitia apud Deum; praesumptionem spiritus, quae est apostatae a Deo.
Haec vincuntur castitate, humilitate, charitate. Prudentia carnis animam
exhortatur, dicens: Anima, habes multa bona posita in annos plurimos,
quiesce, comede, bibe, epulare (Luc. XII). Hanc exsuperat temperantia,
quae castigat corpus et sub anima in servitutem redigit et facit membra
corporis arma justitiae Deo. Sapientia hujus saeculi quaerit quae sua
sunt, quod sibi utile est tantummodo curat. Hanc conculcat charitas,
quae non quaerit sua sed quae Jesu Christi (I Cor. XIII); non quid sibi,
sed quid aliis utile pensat. Praesumptio spiritus, dum aliis quaerit
praeesse, Deo dedignatur subesse. Super hanc elevatur humilitas, quae ut
Deo melius possit subjici, nulli vult praefici. Omne ergo quod natum est
ex Deo vincit mundum (I Joan. V), id est carnis prudentiam, saeculi
sapientiam, et spiritus praesumptionem: castitate, charitate,
humilitate.
|
|
