|
Omne datum optimum et omne donum perfectum desursum est, descendens a
Patre luminum (Jac. I). Tria sunt dona Dei in homine: Primum naturae,
quo subsistit; secundum gratiae, quo eum meretur; tertium gloriae, quo
cum eo glorificatur. Omnia tamen sunt gratiae. Per prima dona naturae
homines sumus; per dona gratiae, justi; per dona gloriae erimus beati.
Per prima, liberi a peccato creati; per secunda, de peccato liberati;
per tertia, contra peccatum confirmati. Dona naturae, memoria, ratio,
voluntas; quibus praestamus brutis animalibus. Dona gratiae, fides,
spes, charitas: quibus daemones superamus. Dona gloriae aeterna et vera
felicitas, felix et aeterna veritas, vera et felix aeternitas: quibus
angelis aequamur. In donis naturae et gratiae quaedam sunt minima,
quaedam media, quaedam magna. Prima sunt corporis pulchritudo, sanitas,
et caetera, cum illis quae ad corpus sustentandum pertinent: quae si non
abundant non obest, sed saepe prodest. Secunda sunt animae, sicut ratio,
mens, voluntas: quae si vigent prosunt quidem saepe ad salutem, sed
nunquam nisi eis bene utamur. Tertia dona sunt bonus usus istarum
dotium, quae virtutes dicuntur. Sine primis bene interdum utimur;
caeteris sine secundis raro; nunquam sine tertiis. Omne bonum est a Deo.
Bonis bene utitur virtus, abutitur vitium. Haec bona vel dona aliquando
a Deo descendunt ad hominem, et tunc munera sunt; aliquando ab homine
ascendunt ad Deum; et tunc merita. Aliquando homo ascendit ad dona, et
tunc praemia sunt et fructus laboris. Itaque Dei dona sunt, prima,
secunda, tertia: munera, merita, praemia. Munera et merita ascendunt ad
praemia, et nos ascendimus ad ea. Omnia tamen a Deo descendunt, quia
omnia ejus dona sunt. De munere ascendimus ad meritum, de merito ad
praemium. Munus est simplex donum; meritum donum super donum, descendens
a Patre luminum. Ex ipso enim donum, ex dono meritum, ex merito
praemium: et Deus ipse per primum venit ad te. In secundo laborat tecum;
in tertio requiescis in ipso. Itaque Deus est donum tuum; totumque bonum
tuum est donum ejus, descendens a Patre luminum. Tu divisiones accipis,
ipse non dividitur, participas ipsum in te, quia semper integer et idem
manet in se: Apud quem non est transmutatio nec vicissitudinis
obumbratio (ibid.), Unde in te variatur, qui in se non mutatur.
|
|
