|
Surdi audiunt, mortui surgunt, pauperes evangelizantur (Matth. XI).
Surditas tribus modis provenit. Mors tribus modis invalescit. Paupertas
in tribus consistit. Surditas provenit ab ineunte nativitate, ab
accidenti infirmitate, a deficiente aetate: haec autem surditas est
naturalis. Est alia spiritualis, quae in eo comprobatur quod tribus
modis locutus est Deus, nec eum audivimus. Locutus est lege naturae,
figura Scripturae, verbo rei venturae. Lex naturae locuta est in corde,
scripta in opere: verbum rei in homine. Ab hac triplici surditate
Dominus nos triplici excitat vocatione, ter vociferans: Venite, venite,
venite, Prima vocatio: Venite, filii audite me (Psal. XXXIII). Secunda:
Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego reficiam vos
(Matth. XI). Tertia: Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum
(Matth. XXV). Prima vocatio surditatis nostrae solvit torporem; secunda
auribus audiendi reparat vigorem; tertia, audita conservat per tenorem.
Mors tribus invalescit: necessitate, infirmitate, efferitate.
Naturaliter scilicet per senium, accidentaliter per febrem, crudeliter
per venenum et ferrum. Similiter mors spiritualis tribus modis invaluit
per affirmationem, per dubitationem, per negationem. Dominus affirmavit,
dicens: Quacunque hora comederis morte morieris (Gen. III). Mulier
dubitavit, dicens: Ne forte moriamur (ibid.). Diabolus negavit, dicens:
Nequaquam moriemini (ibid.). Est igitur mors triplex: pravi consensus,
pravi operis, pravae consuetudinis. Primae mortis causa est quod Adam
abivit in consilio impiorum (Psal. I). Secunda quod stetit in via
peccatorum (ibid.). Tertia quod sedit in cathedra pestilentiae (ibid.),
corrumpens alios per exemplum. Dominus ab hac triplici morte tribus
modis nos suscitavit, compunctione, confessione, afflictione, ut sit
compunctio per amaritudinem spiritus contribulati; confessio in veritate
sermonis prolati; afflictio in asperitate corporis macerati. Paupertas
in tribus consistit, quia alia est simulatoria, alia necessaria, alia
voluntaria. Simulatoria in hypocritis; necessaria, in egenis;
voluntaria, in electis. Prima infert damnationem, secunda expiationem,
tertia remunerationem. Sustinentes paupertatem necessariam consolatur
Dominus per prophetam: Noli, inquit, timere; non confunderis,
paupercula, tempestate concussa (Isa. LIV). Unde patet quod evadit
damnationem, non tamen meretur coronam. Unde subdit: Excoxi te, sed
quasi non argentum (ibid.). Voluntaria vero primam habet coronam. Haec
est in spiritu. Simulatoria est ex voluntate, sed non ex veritate: ideo
nec in spiritu. Voluntas autem sine spiritu est sicut corpus sine anima,
quod cadit, putrescit, solvitur in pulverem. Dum autem homo humiliatur
in spiritu suo, ut de se in nullo praesumat, incipit deficere ejus
spiritus et Deo adhaeret et tunc unus spiritus cum eo efficitur;
spiritus siquidem voluntatem ejus aspirat et implet, et voluntas sic
effecta spiritualis solet dici spiritus: et haec est paupertas spiritu,
id est, voluntate spirituali. Similiter est possessio triplex: alia
perniciosa in avaris, alia otiosa in conversis tepide, alia onerosa in
devotis. De perniciosa dicit Apostolus: Omnes qui volunt divites fieri,
incidunt in tentationes diaboli (I Tim. VI). Otiosa in illis qui nil
habentes exterius, multas sibi interius proponunt possessiones, tanquam
somniantes. De onerosa: Non potestis Deo servire et mammonae etc.
(Matth. VI).
De tribus tristibus fugiendis aut in gaudium convertendis.
Tristitia vestra vertetur in gaudium (Joan. XVI). Tristitia quae
vertitur in gaudium triplex est. Nam praeterita peccata damnat,
praesentia dijudicat, occurrentia vitat; damnat per poenitentiam,
dijudicat per discretionem, vitat per providentiam. Ex poenitentia de
praeteritis assequitur veniam, ex discretione de praesentibus tutelam,
ex providentia de futuris cautelam. Praeterita delentur per veniam,
quasi non fuerint; praesentia vincuntur per displicentiam, ut nil nocere
possint; futura excluduntur per cautelam, ut nunquam sint.
|
|
