|
Expurgate retus fermentum, ut sitis nova conspersio, sicut estis azymi
(I Cor. V). Ad epulas divinas et ad refectionem animae nos invitat
Apostolus: ad quas invitata sponsa Dei, umbram quam desideraverat se
accepisse gaudens, dicebat: Sub umbra illius quem desideraveram sedi; et
fructus ejus dulcis gutturi meo (Cant. II). Est enim in medio paradisi
arbor vitae, dans umbram, folium, fructum. Paradisus iste conventus est
religiosorum, congregatio monachorum. Sumus et nos, si tamen congregati
sumus corde, et non solo corpore, ad glorificandum Deum. Si enim
dissentio est in mentibus, nihil prodest corporibus congregari; nam
potius dissensio dicendi sumus quam congregatio. Quod si datum fuerit
desuper ab eo qui facit unius moris habitare in domo, illud donum
perquam jucundum, quod est habitare scilicet fratres in unum, in
dilectione, charitate et unitate, tunc vere paradisus, id est hortus
voluptatis Dei sumus, in quo Deus congaudet et delectatur, tuncque
habitat in nobis. In medio talis paradisi est arbor vitae, id est
Christus dans vitam. Quod ipse promisit: Ecce ego vobiscum sum omnibus
diebus usque ad consummationem saeculi (Matth. XXVIII). Quia ubi duo vel
tres congregati fuerint in nomine meo, ibi sum in medio eorum (Matth.
XVIII). Arbor ista, id est Christus, dat umbram, folium, fructum: Umbram
protectionis, folium praeceptionis, fructum aeternae retributionis. Dat
umbram, nos in circuitu protegendo; a dorso, peccata praeterita
condonando; a facie, ab imminentibus malis custodiendo; a dextris,
protegendo ne nos prospera extollant; a sinistris, ne adversa
conturbent. Post umbram sequitur folium praeceptionis, qua retrahit a
malo et trahit ad bonum. Quod est: Fac bonum et declina a malo (Psal.
CII). Post umbram et folium est fructus retributionis, in qua satiabitur
in bonis desiderium nostrum (Prov. XIII). Sedet igitur sponsa sub Dei
umbra divinae protectionis, folium ipsius praeceptionis per obedientiam
recipiendo, et per spem fructum aeternae retributionis exspectando.
Sedet autem super fenum cum quinque millibus in deserto a Domino
saturandis, id est super quinque sensus corporis, carnem, quae feno
significatur, domando, aut sedet super scabellum, quo mundus notatur,
ipsum et ejus desideria comprimendo; aut cum Rachele super idola Laban,
diaboli fallacias reprimendo. Isti sunt tres homines pessimi, vetus
fermentum illud miserae animae conficientes. A quo nos Apostolus
praecipit expurgari, dicens: Expurgate vetus fermentum. Hoc vetus
fermentum consistit in tribus - in voluptate, vana gloria, superbia.
Diabolus superbiam dat, mundus apponit vanam gloriam, caro miscet
voluptatem: et simul faciunt vetus fermentum, id est veterem hominem.
Prima pars hujus fermenti est mala, secunda pejor, tertia pessima.
Beatus, qui abjicit superbiam diaboli; perfectior, qui vanam gloriam
mundi; perfectissimus, qui carnis domuerit voluptatem. Samson leonem
vicit, et Philisthaeos debellavit; sed eum uxoris frangit mollities. Leo
est diabolus, qui circuit tanquam leo rugiens, quaerens quem devoret.
Philisthaei sunt mundus et saecularis vita. Uxor est caro. Samson leonem
occidit, dum quilibet spiritualis diabolo abrenuntiat. Philisthaeos
vincit qui mundanam vitam respuit; sed ab uxore decipitur dum a carne
superatur. Dormit in gremio uxoris, qui carnis curam facit in
desideriis. Tunc insurgunt Allophyli, veniuntque spiritus maligni,
capillos incidunt, id est virtutes tollunt, oculos eruunt, id est lumen
Christi auferunt, et ad molam, id est in circuitu rerum labentium
ponunt, ut sit inter illos de quibus dicitur: In circuitu impii ambulant
(Psal. XI) Ecce quod deducit prima pars fermenti voluptas carnis.
Videamus quo et aliae duae infectiones, vana gloria et superbia
pertrahunt. Istae enim duae sunt duae filiae Lot, quae ipsum, postquam
Sodomam exivit, uxorem reliquit et Segor, pusillam civitatem in qua
salvari poterat, ad cacumina montis sequuntur, et ipsum inebriant; qui
ebrius filios generat, qui non intrant in Ecclesiam Dei. Lot iste
monachum notat, qui Sodomae flammas, et uxoris, id est carnis, quae
retrospexit, ac etiam licitam saecularium vitam, in qua potuisset
salvari, deserit, et ad cacumen perfectionis monasticae professionis
ascendit. Sed in perfectionis statu duae filiae de patre quasi de se
generant filios, id est talia opera quae non intrant in Ecclesiam Dei.
Ecce quo pertrahant secunda et tertia pars fermenti. Nos itaque,
fratres, ne per carnem oculos et lumen Christi perdamus, per superbiam
et vanam gloriam a coelesti gloria excludamur, expurgemus vetus
fermentum, superbiam per humilitatem domando, et vanam gloriam per
puritatem rectae actionis abjiciendo, et voluptatem carnis per
abstinentiam mortificando, ut simus nova conspersio, novus panis absque
fermento, qui datur populo exeunti de Aegypto, qui apponitur Eliae
fugienti malam Jezabel reginam (III Reg. XIX). Mala regina est caro,
quae, carnalibus desideriis dedita, virtutes quaerit occidere et illis
dominari. Haec persequitur Eliam et quemlibet spiritualem qui
concupiscit adversus spiritum. Elias hanc fugit, concupiscentiam ejus
relinquendo. Venit in Bersabee Juda ad confessionem, ubi est puteus
gratiae septiformis Spiritus, et dimittit ibi puerum suum, relinquit in
confessione puerilem sensum et puerilia opera cum apostolo evacuans quae
erant parvuli, abit in desertum, id est mundi contemptum; dormit sub
umbra juniperi, id est quiescit a vitiis; sub duris poenitentiae
operibus vigilat, et panem subcinericium manducat, quia dum quiescit a
vitiis, duris premitur poenitentiae spinis, et dum vigilat, dura ei
proponuntur et aspera. Panis enim subcinericius est vita poenitentiae.
In pane enim vita, in cinere notatur poenitentia. Post primum somnum
dormit, et iterum vigilans ambulat ad montem Dei Horeb. Primus somnus
est pausa a vitiis; secundus, quo requiescunt sancti a laboribus suis in
Domino mortui, et perveniunt ad celsitudinem gloriae in fortitudine
panis subcinericii, id est vitae poenitentialis, qua se pro peccatis
affligunt. Hic panis est proprie monachorum. Ipsis enim non indicuntur,
nisi dura et aspera. Panis proponitur cum cinere, id est vita cum
poenitentia, qua macerare seipsos debent per sacrificium cordis contriti
et sacrificium carnis mortificatae, ut perveniant ad sacrificium
corporis Christi. Quod ut assequantur, praecedat sacrificium humilitatis
in mente, afflictionis in carne, ut habeatur devotio in vivi Agni
immolatione. Etenim Pascha nostrum immolatus est Christus (I Cor. V).
Qui immolatur quia ipse est Agnus qui decima die tolli, quarta decima
praecipitur immolari. Quid non crudus, non aqua coctus, sed igne assus
editur? (Exod. XII.) In denario sumitur propter Decalogum Veteris
Testamenti; et in quaternario propter quatuor Evangelia Agnus ergo qui
tollit peccata mundi (Joan. I), decima luna tollitur, quia in Veteri
Testamento venturus praedicitur, et in quarta decima immolatur, quia in
Novo Testamento crucifigitur. Hic a tribus generibus hominum tripliciter
manducatur. Manducatur enim crudus, aqua coctus, igni assus. Primum
genus hominum infideles erant, secundum, stulti fideles; tertium, boni
fideles. Infideles crudum, stulti fideles aqua coctum, boni fideles igni
assum. Crudus manducatur, dum purus homo creditur; aqua coctus, dum
creditur etiam Deus; sed quomodo de Virgine nasci, et Deus homo fieri
potuit per humanam sapientiam discutitur. Tunc enim coquitur in aqua,
dum investigatur humana sapientia. Igni autem assus comeditur, cum Deus
et homo passus creditur, et igne Spiritus sancti conceptus et natus.
Agnus enim assus Christus est passus. Infideles enim quasi crudum sine
sapore glutiunt, qui Christum purum hominem sentiunt; stulti fideles
aqua coctum accipiunt, quia humana eum sapientia investigare praesumunt,
et boni fideles agnum assum sibi incorporant, qui Christum Deum et
hominem Spiritus sancti operatione fideliter edentes, corpus ejus et
sanguinem devote suscipiunt.
|
|
