|
Verbum Dei aliquando mittitur ad villam: aliquando ad castellum,
aliquando ad civitatem. In qua figura Jesus in villa Galilaeae aquam in
vinum convertit (Joan. II). Inde in castello illo celebre miraculum
fecit (Joan. XI). Post in civitate ab Hebraeis mysticis obsequiis
honoratur (Matth. XXI). Villa est propriis tantum vestita colonis, nullo
munita vallo. Haec est anima naturalibus tantum virtutibus pollens,
nullo humilitatis vallo, vel ex gratia superadditae virtutis roborata.
Castellum quod vallo munitur vel muro; sed ad latitudinem urbis non
extenditur; est anima vallo poenitentiae et humilitatis vel muro
obedientiae non voluntate munita: quae nondum charitate dilatatur sed
angustatur timore. Civitas praesidiis plurimis vallata, largo sinu et
numeroso populo sub juris aequitate et justitia vivente dilatatur et
colitur. Haec est anima quae diversis honestatis praesidiis, charitate
dilatatur, et copioso et ordinato virtutum agmine habitatur. Venit ergo
sermo divinus ad villam, ut aqua in vinum mutetur, id est de
rusticitatis insipido sapore ad virtutum fervorem valletur, ne ab
irruentibus hostibus diruatur. Venit ad castellum, ut suscitato mortuo,
et etiam solutis timorum institiis, spem libertatis a peccatorum
vinculis solutis injiceret. Venit ad civitatem ut conservetur ipsa, et
idem sermo ibidem honorificentius habetur, ne pulcherrimi voluntariae
obedientiae muri diversis antiquorum exemplis roborati, furtive ab
insidiantibus fodiantur. In villa ergo obruitur cito, in castello
roboratur subito, in civitate honoratur continuo.
|
|
