|
Tres sunt status animae: in corpore, seposito corpore, et recepto
corpore. Primus datus est ad agendam poenitentiam. Reliqui duo ad
habendam requiem vel poenam, prout gessit in corpore sive bonum sive
malum (II Cor. V). Ad agendam vero poenitentiam tria sunt necessaria:
tempus, locus et corpus. Quod tempus est necessarium dicit Apostolus:
Ecce nunc tempus acceptabile, etc. (II Cor. VI). Similiter et de loco et
de corpore idem dicit: Omnes oportet nos manifestari ante tribunal
Domini ut referat quisque propria corporis prout gessit (II Cor. V). Sed
de hoc loco loquitur Scriptura, dicens: Si ascenderit super te spiritus
potestatem habens, locum tuum ne deseras (Eccl. X). Porro tempus in tria
dividitur in praeteritum: in praesens, in futurum. Horum nullum perdit
quisquis recte poenitentiam agit. Nam praeteritum quidem quod perdiderat
restaurat, dum in amaritudine animae suae omnes annos suos recogitat.
Praesens autem tenet per exercitium operis, futurum vero per constantiam
boni propositi. De peccato loquitur Apostolus cum dicit: Redimentes
tempus quoniam dies mali sunt (Ephes. V). Ad praesentis vero temporis
operationem hortatur nos, dicens; Dum tempus habemus operemur bonum ad
omnes (Gal. VI). Futuri autem nos monet Dominus cum dicit: Qui
perseveravit usque in finem, hic salvus erit (Math. X). Corpus quoque
necessarium est ad agendam poenitentiam. In corpore enim possumus mala
pati pro expurgandis commissis delictis, et bona operari pro
adipiscendis aeternae vitae praemiis. Quae autem anima corpore caret,
quomodo dignos fructus poenitentiae agere valeret? Et notandum quod
poenitentia, quae per corpus geritur, brevis est et levis. Brevis, quia
per corporis mortem breviatur: levis, quia per societatem corporis
fertur facilius. Gravis siquidem esset poenitentia, si eam solus animus
portaret. Cum vero et ipse et corpus ejus partitur pondus, quanto magis
corpus inde oneratur, tanto amplius animus exoneratur. Locus etiam
poenitendi non quidem necessarius, sed utilis, est locus Ecclesiae.
Tempus autem est tempus vitae poenitentis; nam quisquis dum in corpore
vivit poenitentiam agere negligit, nullum in futuro salutis remedium
habere poterit.
|
|
