|
In auribus tam prudentium, tamque venerabilium personarum quemlibet mihi
timeo usurpare sermonem, qui nihil penes me nisi conscientiam habeo
peccatricem, minorem scientiam et eloquentiam imperfectam, cui
opportunius esset silere quam loqui, pasci quam pascere, aures vobis
potius exhibere quam linguam. Sed quis sum qui mandatis Domini mei
audeam obsistere? Multa de me mihi fiducia; verum ad sanctitatem
praecipientis et ad merita vestra convertor, cui necesse est obedire ex
regula; idque sine mora. Nam os meum obedientiae necessitas aperit,
utinamque illud merita vestra adimpleant gratia ejus, qui ait: Aperi
[Dilata] os tuum, et ego implebo illud! (Psal. LXXX.)
|
|
