|
Sic est regnum Dei quemadmodum si homo jaciat semen in terram, et
dormiat et exsurgat nocte et die et semen germinet, et increscat dum
nescit ille. Ultro enim terra fructificat; primum herbam, deinde spicam,
postea plenum frumentum in spica. Et cum ex se produxerit fructus,
statim mittit falcem, quoniam adest messis (Marc. IV). In cordis
ascensione quidam gradus sunt de quibus ait psalmista: Ambulabunt de
virtute in virtutem (Psal. LXXXIII). Unde Job: Per singulos gradus meos
pronuntiabo illum (Job XXXI). Is quippe per singulos gradus suos
pronuntiat, qui propter incrementa virtutum quae accipit ei qui dedit
laudem reddit. Et non solum de virtute in virtutem gradus sunt, sed
unaquaeque virtus quasi quibusdam gradibus augetur et per incrementa
perficitur. Est enim aliud virtutis exordium, aliud profectus, aliud
perfectio. Si ipsa fides quibusdam gradibus ad perfectionem non
deduceretur, apostoli non dixissent: Adauge in nobis fidem (Luc. XVII).
Et alius, an crederet requisitus, non respondisset: Credo, Domine:
adjuva incredulitatem meam (Marc. IX). Si enim incredulitatem se habere
noverat, quomodo credebat? Sed quia fides meritorum gradibus crescit,
uno atque eodem tempore is qui non plene crediderat, simul et credebat,
et incredulus erat. Hos itaque gradus sub messis nomine, Marcus noster
describit dicens: Sic est regnum Dei, etc. Semen homo jacit in terram,
cum bonam intentionem cordi suo inserit. Posteaque dormit, id est in spe
boni operis quiescit; nocte exsurgit ac die, quia inter prospera et
adversa non deficit semen, germinat et crescit ille, quia et cum adhuc
incrementa sua mereri non valet, virtus semel concepta ad provectum
ducitur; et ultro terra fructificat, quia praeveniente se gratia mens
hominis spontanee ad fructum boni operis surgit. Sed haec eadem terra
primum herbam, deinde spicam, deinde plenum frumentum producit in spica.
Ipsa enim invocatio boni operis instar herbae teneritudinem habet, et ad
spicam pervenit, cum virtus percepta ad perfectum operis pertrahit.
Plerumque frumentum in spica fructificat, cum virtus ad robustum et
perfectum opus perficit. Producto fructu, omnipotens Deus falcem mittit,
et messem suam desecat, quia cum unusquisque ad perfecta opera
produxerit temporalem vitam suam, per emissam sententiam incidit, ut
granum suum ad horreum coeleste perducat. Cum igitur desideria bona
concipimus, semen vitae in terram mittimus: cum opera recta concipimus,
herba sumus; cum ad perfectum boni operis conficimus, ad spicam
pervenimus; cum ipsius operis perfectione solidamur, plenum frumentum in
spica proferimus. Petrus herba fuit. Cum autem ancillae verba timuit,
viriditas adhuc erat in mente, quia Christum omnium redemptorem
credebat, sed flexibilis pede conculcabatur timoris. In spicam suam
excreverat, cum eum quem confiteri timuerat in Galilaea, viventem
videbat. Ad plenum granum in spica pervenerat, quando, veniente desuper
spiritu, ita roboratus est ut vires persequentium caesus despiceret, et
Deum inter flagella praedicaret.
|
|
