|
Tria solent in praedicatore requiri: sanctitas conversationis, perfectio
scientiae, eloquentia ad gratiam, ut sermo sit sanctus, sit prudens, sit
illustris. Sanctitas, quia cujus vita despicitur, restat ut ejus
praedicatio contemnatur. Quare, inquit Dominus, tu enarras justitias
meas, et assumis testamentum meum per os tuum? (Psal. XLIX.) Perfectio
scientiae, ut habeat unde praeferat de thesauro suo nova et vetera;
eloquentia, ut habeat secundum scientiam quid dicat, secundum
eloquentiam quomodo dicat, ut sententiarum excellentiae sermonis
elegantia respondeat, et verborum dignitas rerum majestati; et quasi
quodam concentu res et verba concurrant, ut sic triplici et ita omni
acceptione sermo ejus sit dignus. Unde: Fidelis sermo et omni acceptione
dignus (I Tim. I).
|
|
