|
Tres sunt gradus superbiae, et tres gradus humilitatis. Primus gradus
superbiae est aliquem existimare quod habet a se habere; secundus, cum
bonum quod habet suis meritis se accepisse gloriatur; tertius, quando
contemptis reliquis, singulariter appetit videri, nec se putat parem
posse habere. Primi vox est: Labia nostra a nobis sunt (Psal. II).
Secundi: Gratias ago tibi, quia non sum sicut caeteri homines (Luc.
XVIII), tertii vero: Ponam sedem meam in aquilone (Isai. XIV). Et hic
est summus, quo primus homo noluit Deo subesse, credens verbis
serpentis: Eritis sicut dii. Hic autem summus superbiae gradus summo
humilitatis gradu curandus fuit. Primus enim est suo subdi superiori: et
hic est sufficiens; secundus, suo submitti pari et socio, et hic est
abundans tertius, suo submitti inferiori: et hic est omnis et
superabundans. De quo ad Joannem Christus: Sic decet nos implere omnem
justitiam (Matth. III), id est, superabundantem humilitatem. Primus
humiliter, secundus humilius, tertius obtinetur humillime. Quo superiori
genere humilitatis, Deus qui est super omnia, factus est homo inter
omnia, superbiae summum hominis gradum curavit, ut juxta morbum morbi
salutis cresceret medicina. Erubesce igitur tu homo, qui nec tuo
consentis supponi majori cum Deus omnibus major suo pro te non
dedignatur subjici inferiori. O quam damnanda superbia! Creaturae suae
creator subjicitur, et contra Creatorem suum creatura superbit. Sed quia
omnis qui se exaltat, in gehenna humiliabitur, humiliare homo sub
potenti manu Dei (I Petr. V), ut te exaltet in tempore tribulationis
illius ubi erit ignis qui non exstinguitur et vermis qui non moritur,
ipso praestante qui, etc.
|
|
