|
Duae sunt compunctiones: una nascitur per timorem, altera per amorem.
Prima timero supplicii, secunda venit amore praemii. Unde in tabernaculo
duo altaria fiunt: unum exterius, alterum interius. Unde in atrio aliud
ante arcam. Unum quod aere, alterum quod auro vestitur. In primo carnes,
in secundo incensum crematur. Altaria corda sunt in quibus vel ex timore
peccatorum, ignis ardet compunctionis, et caro consumitur ardore pravi
operis; vel ex amore coelestium ab igne charitatis ascendit thymiama
orationis. Multi enim sunt qui, dum supplicia metuunt, quotidie fletibus
incendunt vitia igne compunctionis. Sunt alii qui a peccatis liberi,
amoris flamma in lacrymas compunctionis inardescunt, et cum fraternis
civibus regem in decore suo videre concupiscunt. Primum altare est
exterius, ut videantur opera bona et glorificetur Deus (Matth. V);
secundum ante arcam intus, ut ab eo solo qui intus videt retributio
exspectetur. Et notandum quod inter hoc altare et arcam velum et
interpositum. Arca ille est in quo sunt reconditi omnes thesauri
sapientiae et scientiae. Velum est coelum. Arca igitur intra velum,
Redemptor noster est in coelo. Altare autem velum est, quia electorum
corda quae per sanctum desiderium amore ardent, adhuc relevata facie
quod desiderant videre nequeunt. Quousque ergo in atrio populi extra
sumus, in altari compunctionis crememus per timorem carnes vitiorum. Si
intus sumus ante velum antequam scilicet intremus coelum, per
compunctionis amorem nil terrenum flere debemus, solus nobis ipse
sufficiat qui fecit omnia, transcendamus per desiderium omnia, non tam
timore poenarum nec memoria vitiorum quam amoris flamma succensi,
ardeamus cum lacrymis in odore virtutum sicut illa quae ascendit per
desiderium sicut virgula fumi ex aromatibus, etc. (Cant. III).
|
|
