|
In Sexagesima ille quem circumdederunt dolores mortis (Psal. XVII) suam
miseriam considerans, jam incipit clamare ad liberationem, dicens:
Exsurge, quare obdormis, Domine (Psal. XLIII). Unde et Redemptor
calamitatis ejus misertus: Exiit seminare semen (Matth. XIII) bonum in
terram cordis ejus, et est statio ad Sanctum Paulum digna satis causa.
Exsurgens enim ad vocem orantis miseri qui dormire videbatur, seminator
verbi Dei, sapientiae coelestis aratores suos conducit sanctos
apostolos, et praecipue sanctum Paulum qui plus omnibus laboravit,
operarium utilem, ducem verbi et vere seminatorem verborum, per quem
omnes entes cognoverunt gratiam Dei quam ad gentes misit, et acuto
vomere linguae suae corda dura proscindens, fidei et morum semen
copiosum effudit. Unde sacerdos ingressus, in Collecta celebrem doctoris
gentium memoriam facit. Amplius ad hoc sequens Epistola pertinet, qua
idem fortissimus coelestis agricola et operarius veros labores suos
enumerat et pericula quibus illum affecerunt qui Domini sui fines
invaserunt et arari non permittebant, qui rebellantes Dominatori
universae terrae aratrum ejus confregerunt et boves jugularunt innocuos.
Disseminato verbo doctoris, in Graduali canit: Jam sciant gentes quoniam
nomen tibi, Deus; et qui repulerunt positi sunt ut rota; quod surgentes
in his quae retro sunt, id est in carnalibus, cadunt in anterioribus, id
est in intellectualibus; et quemadmodum ante faciem venti, sic
disperierunt flante spiritu irae Dei. In Tractu gratias agit seminatori
quod commota terra et conturbata, id est universi peccatores qui.
culturas suas exsecrabiles advertentes, commoti sunt ad poenitentiam, et
per significationem praedicationis incipientes timere, fugiunt a facie
arcus, id est divini judicii: in quo duobus Testamentis quasi duobus
cornibus inflexis, rebelles divini verbi damnationis sententia
ferientur. Lecto evangelio orat in Offerenda: Perfice gressus meos
(Psal. CXVIII). Timendum est enim ne susceptum semen verbi Dei, si
ceciderit secus viam, id est in exterioribus vacantes, diripiatur a
volucribus immundorum spirituum, vel a spinosis divitiis suffocetur, vel
sine humore charitatis arescat, et sic non perficiantur gressus nostri.
In ipsa vero Offerenda postulantur misericordiae Dei, ut Deus custodiat
semen suum sicut pupillam ne compungatur a suffocantibus spinis (Luc.
VIII); protegat sub umbra alarum, ne siccetur ab ardoribus solis, id est
aestuantis avaritiae; eripiat ab impio, ne auferat verbum de cordibus
nostris, ut dicat bona terra afferens fructum in patientia: Ego autem in
justitia apparebo conspectui tuo (Psal. XVI). Quod et communio. Canitur:
Introibo, inquit, ad altare Dei (Psal. XLII). Semen enim Dei terram
nostram in qua crevit quod mutabile est sursum vehit secum in horrea
coeli, quia, cum terra simus, nisi verbo Dei, quod est Christus,
portemur, in coelum non ascendimus, sicut ipse ait: Nemo ascendit in
coelum, nisi, (Joan. III) etc. Cum quo et per quem sublevati portantes
manipulos justitiae laetificabimur, Deo renovante juventutem nostram,
vigore novitatis aeternae.
|
|
