|
In Quinquagesima, is qui, calamitatem suam considerans, in superiori
Dominica de profundis clamaverat ad Dominum ut exsurgeret et non
repelleret eum usque in finem, videns captivitatem suam, et diabolum
omnem contra ipsum vitiorum movere exercitum, a quo omnis qui pie vult
vivere persecutiotionem patitur (II Tim. III): et audiens sibi dictum:
Fili, si vis converti ad Dominum, praepara animam quam ad tentationes
(Eccli. II); adjutoris Dei implorat protectionem, dicens: Esto mihi in
Deum protectorem, (Psal. XXX) etc. Et quoniam nihil sine ipso valet, cum
neque currentis neque volentis sed ipsius miserentis sit, ut videat per
se caecus et faciat bonum, hoc idem in Collecta orat; et Domino dicenti
sibi in Evangelio: Quid vis faciam tibi? (Marc. X.) respondet: Domine,
ut videam (ibid.). Apostolus quoque ad illuminationem ejusdem caeci in
Epistola curam recipit, dum cunctis charismatibus excellentiorem viam
demonstrat, id est charitatem, Si linguis, inquit, hominum loquar et
angelorum; charitatem autem non habeam, factus sum sicut aes sonans aut
cymbalum tinniens (I Cor. XIII). Haec est enim cordis lumen et oculus,
quo qui caret caecus est, et in tenebris ambulat et nescit quo eat. Nam
et caecum illuminare coepit Deus genus humanum, dando fidem filiis
Israel. Hoc primum collyrio inunxit ejus oculos, dicens: Diliges Dominum
Deum tuum, etc. (Matth. XXII.) Ad hanc illuminationem nota fit per
Graduale in gentibus virtus illuminatoris. Propter hanc etiam dicitur in
Tractu: Intrate in conspectu ejus; quasi dicatur: Accedite et
illuminamini (Psal. XXXIII). Propter hanc quoque et in Offertorio
gratias agimus, dicentes: Benedictus, etc. Quia vero non satis est
illuminationem scientiae percepisse; nisi abjiciamus carnalia desideria,
congrue illorum exemplo terremur de quibus dicimus in communione:
Manducaverunt et saturati sunt (Psal. LXXVII).
|
|
