|
Dominica qua Laetare, Jerusalem, in Introitu cantatur, a Septuagesima
Sabbatum mundi, id est requiem significat in qua electorum animae
deposito carnis onere, velut post bella victrices depositis armis
feriatae laetantur; et singulis stolis, id est beatitudine animae
muneratae resurrectionem in qua binam animarum et corporum gloriam
recipient, praestolantur. Illic Jerusalem, quae sursum est mater omnium,
laetatur, et diem festum gerens pro numerositate filiorum de hujus
saeculi peregrinatione redeuntium, repositas effundit epulas, et lacteas
ex suis uberibus maternae consolationis effundit delicias. In hujus
consolationis praeconio gratulabunda Spiritus sancti allocutio
prophetali ore ad eam praemittitur. Laetare, Jerusalem, etc. Et
consolatio quae hic canitur; satiemini ab uberibus consolationis ejus.
In Collecta poscitur quae est consolatio libertatis Dei: quam in
Epistola supponit Apostolus: Illa, inquit, quae sursum est Jerusalem,
libera est (Gal. IV), ipsa est pax in virtute, et abundantia in turribus
(Psal. CXXI). De qua in Graduali canimus: Laetantes in his quae dicta
sunt (Psal. CXXI), nobis a sanctis apostolis et doctoribus nostris, in
domum Domini ibimus (ibid.). Ad quam cum venerimus complebitur quod in
Tractu dicitur: Non commovebitur in aeternum qui habitat in Jerusalem
(Psal. LXXIV). Cum ablata fuerit virga, id est potestas peccatorum, quam
etsi ad tempus dimittit ad probationem, non relinquet Dominus super
terram justorum. Hujus quoque laetitiae est illud vitale sanctorum
convivium, quo Dominus in Evangelio de quinque panibus et duobus
piscibus satiat quinque millia hominum, id est quo de Pauli, Moysi et
prophetarum libris crescente copia divinae benedictionis inter ora
comedentium, id est inter studia tractantium affatim reficitur mundus,
quondam a scientia Dei jejunus, et affluentia dictorum repletis armariis
lassi convivae assistimus. Hoc convivium divinae cognitionis hic
incipit; perficietur in illius sabbati, de quo loquimur, perenni gloria.
Unde Apostolus: Nunc ex parte cognoscimus. Cum autem venerit quod
perfectum est, evacuabitur quod ex parte est (I Cor. XIII). Unde in
Offertorio convivas laetantes in epulis laudum, ipsumque convivii patrem
benedixit ex Sion, qui habitat in Jerusalem, ut ex praesenti Ecclesia,
quae dicitur Sion, id est, specula, in qua videmus nunc per speculum,
laudem Domini personare incipientes, perficiamus in ea in qua habitat
ipse coelesti Jerusalem; quae secundum Communionis mysticum sensum adhuc
aedificatur ut civitas de vivis et electis lapidibus, inquam,
ascenderunt tribus Domini, nobiles tribus, regales tribus, sacerdotales
tribus.
|
|
