|
Ostenso superioribus Dominicis septem, quomodo a valle lacrymarum et
plorationis ascendatur ad civitatem deliciarum et glorificationis,
Dominicae Passionis inchoatur celebritas, ut quanta haec divinae
miserationis magnitudine obtineatur, prae omnium oculis efferatur, et
piis fidelium mentibus ingerantur vulnera et cuncta mortis insignia,
quae pertulit pro cunctis unica salus Deus et homo Christus, Unigenitus
Patris. Nam prodeuntia vexilla crucis et fulgidum ejus mysterium,
acetum, fel, arundinem, clavos, et lanceam perforati corporis tam in
nocturnis quam in diurnis semper meditamur canticis. Sicque fiunt comae
capitis Ecclesiae, id est cogitationes cordis, quasi purpura regis
intincta canalibus, dum passionem Redemptoris authenticis meditatur
Scripturis, id est pretiosis purpurae tincturis quae per ora prophetarum
et apostolorum, velut per quosdam canales Spiritu sancto conficiente
perfluxerunt. Ipse qui jusserat filiis Israel: Si quando exibitis ad
bellum vel habebitis dies festos, clangetis tubis super holocaustis et
pacificis nostris (Num. X). Ipse Rex noster, exiturus ad bellum
passionis contra diabolum principem mundi, ipse summus sacerdos noster,
habiturus epulum corporis et sanguinis sui, cum discipulis celebraturus
festum suae sanctae resurrectionis, clangit tuba tanti miraculi
resuscitati Lazari, quo et corda piorum ad credendum animaret. Unde et
ei cum palmis et laudibus obviam procedunt; et hostes turbati,
pontifices scilicet et Pharisaei, collegerunt consilium adversus Jesum,
dicentes: Quid facimus? quia hic homo tanta signa facit; si dimittimus
eum sic, omnes credent in eum (Joan. XI). Et quia ab hac hora cogitabant
quomodo eum tenerent, jam non palam ambulabat coram eis: sed cum
tulissent lapides ut jacerent in eum, abscondit se et exivit de templo
(Joan. VIII), futurus pontifex futurorum bonorum, sicut in Epistola
invenitur, non illis qui sicut in Tractu, saepe expugnaverunt ipsum ex
juventute ejus, id est primordiis in sanguine Abel justi, et iterum
expugnaverunt occidendo prophetas et lapidando qui ad ipsos missi sunt.
Nos cum capite secedentes, vocem laetitiae et laudis supprimere
incipimus, Gloriam patri in quibusdam subtrahentes (licet brevibus)
versiculis: Quia Gloria sanctae Trinitatis, propria laus est. Unde
capitis nostri solitudinem et silentium non palam ambulantis, dum non
dicitur, significat.
|
|
