|
Post palmas tertia feria legendam passionem praecurrit illa Lectio, qua
consilia cogitantium de morte Christi ostenduntur sic dicentium. Venite,
mittamus lignum in panem ejus (Jerem. XI). Per hos enim dies usque ad
quartam feriam studia eorum magis fervescebant, sed timebant ne forte
tumultus fieret in populo. Sicut enim superbissimus Aman, erecta cruce
quam paraverat Mardochaeo, opportunitatem quaerebat, qua regi de illo
suggereret ut apprehenderetur et appenderetur, sic diabolus, inito
consilio in domo sua, id est in cordibus Judaeorum, dicendo: Venite,
mittamus lignum in panem ejus, quaerebat opportunitatem tradendi Jesum
potestati Romanae. Ultionem ergo videmus ejus in eodem ligno transfixi.
Nos vero Judaei sumus cum Esther, id est Ecclesia, liberati, ut in
Epistola dicitur: et ideo Gloriari nos oportet in cruce Domini nostri
Jesu Christi (Gal. VI). quae a poena reorum sublimata est in fronte
imperatoris. Caetera quae sequuntur, verba sunt agonizantis Christi, et
suam resurrectionem exorantis.
De feria quarta ejusdem hebdomadae sanctae.
Feria quarta quando abiit Judas et pactus est Judaeis tradere caput
Ecclesiae, ipsa ejus passionem audit, qua, positis genibus, prolixius
orasse in agonia factus memoratur, et sudorem ejus decurrentem sicut
guttas sanguinis, contremiscit, et tantorum miraculorum contemplatrix,
perinde ac si attonita repentino clamore concrepat: In nomine Domini
omne genu flectatur (Philipp. II): percutiens terrifico clamore humana
corda, ut nullus stare audeat rigidus et elatus, cum videt hominum et
angelorum Dominum procidisse, et in sudore vultus sui agonizare. Dicto
autem cum clamore Introitu, protinus Isaias desiderantissimus hujus
Dominicae passionis exspectator, quasi praesens accurrit, lectoris voce
nos ad videndum agonem illum excitat dicens: Dicite filiae Sion: Ecce
Salvator tuus venit (Isa. LXII). Et ut ostendat opus passionis cui
intendebat, et mercedem gloriae qua coronandus erat, subdit: Ecce merces
ejus cum eo et opus illius coram illo (ibid.). Cujus etiam habitum
admirans. Quis est, inquit, iste qui venit de Edom, id est de sanguineis
et de terrenis Judaeis, vestibus, id est membris, quae sunt indumenta
Deitatis, tinctis purpura sanguinis de Bosra (Isa. LXIII), quae
interpretatur firma, id est de civitate Jerusalem quam suo auxilio magis
quam muris Deus firmaverat. Cui cum respondisset: Ego qui loquor
justitiam (ibid.), rursus interrogat; si loqueris justitiam, quare
rubrum est indumentum tuum pressura crucis? Torcutar, inquit, calcavi
solus (ibid.) pro omnibus. His auditis, chorus sciens Domini sui agonem
in persona sua orat in Graduali, dicens. Ne avertas, etc. Altera autem
Lectione pronuntiata, audiens eum non habentem speciem neque decorem,
despectum et novissimum virorum, vulneratum propter iniquitates nostras
(Isa. LIII), et caetera quae ibi narrantur, fit quod non alia die
excepta sexta feria in Sabbatis Quatuor Temporum, ut non Alleluia quod
per dies Pentecostes fit, non Graduale, sed Tractus sequatur. Musicus
enim ille qui dixit: Cantavimus vobis et non saltastis; lamentavimus et
non plorastis (Luc. VII), cujus lamentationi Graduale, quasi ploratio
poenitentiae, et cantationi Alleluia quasi saltatio respondet. In illa
locutione ablatus a nobis auditur, et ideo non Alleluia gaudii, non
Graduale cujuslibet luctus, sed Tractus multis moeroris sequitur. Quod
enim tractus magis quam gradus luctui congruat inde ostenditur, quod non
Alleluia ut gradus, sed pro Alleluia gradus quadragesimalibus diebus,
quibus mortem per invidiam mundum intrasse lugemus, canitur. Fit autem
ut prima Lectione tantum cum Parasceve fiat in omnibus, ad majorem
luctum exprimendum, quod quarta tantum venditus cum discipulis
habebatur, Parasceve autem penitus ablatus crucifigitur.
|
|
