|
Inter tristes horas, quibus capita, id est initia praecidimus, et fines
earum sub silentio abscondimus, solemnitatis diei Coenae Domini missa
celebris et solemnior exsultat; sicut medias inter nebulas sol interdum
subrutilat. Causa haec est, quia enim die hac verum sacrificium ipse
summus Sacerdos, ipse hostia contradidit, sacrificiique ritum instituit,
accipiens panem et calicem, dicensque: Hoc est corpus meum (Matth.
XXVI); Et: Hic est sanguis meus (ibid.), seque ipsum agnus typicus Deo
primus offerens, Novum Testamentum suis haeredibus sanguine suo
conscripsit, recte in medio tristitiae quae per omnes horas notatur,
missa tanquam in die institutionis suae solemnem concentum, taetumque
ministrorum altaris meretur ornatum; et ne quid sancto sacrificio
venustatis desit, Gloria in excelsis Deo (Luc. II) cantatur, et
pontificis omnis ornatus perficitur. Inde est quod hac die papa oleum
benedicit, chrisma conficit, poenitentes restituit, significans summum
Pontificem oleo misericordiae poenitentibus peccata quasi quaedam
vincula solvere, chrismate vero non solum consolatoris, sed et tutoris
vicem exhibere. Est enim chrisma oleum cum balsamo, hoc est Spiritus
sanctus consolator et tutor. Olim ungebantur soli reges et sacerdotes,
in quo futurus rex summus et sacerdos Christus praefigurabatur. Sed
postquam per se venit a Deo Patre unctus prae participibus suis, non
soli reges et sacerdotes, sed omnis Ecclesia chrismatis unctione
consecratur, quod in confirmatione a solis dabatur episcopis: ut patet
ex illa Lectione qua in Actibus apostolorum per manum Pauli datus est
baptizatis Spiritus sanctus (Act. XIX), et in Samariam missi sunt Petrus
et Joannes ut baptizati acciperent Spiritum sanctum (Act. VIII). Unde
datur intelligi quod solis pontificibus apostolorum vicariis id liceat.
Verum propter occasionem transitus mortis, ne propter absentiam episcopi
baptizati sine quacunque unctione migrent, Sylvester papa instituit, ut
presbyteri baptizatum simul liniant, sed in vertice non in fronte. Nec
dicas: Quid prodest mysterium confirmationis (quasi non de fonte totum
suscipiamus) adjectione novi generis? Non ita est intelligendum. Nam
quid prodest parvulo magnam haereditatem providere et tutorem non dare?
Paracletus itaque non regeneratis in Christo consolator et custos et
tutor est: consolatur enim oleo misericordiae peccata relaxando,
virtutes conferendo, et bona promittendo; tuetur autem odore balsami
inimicos fugando et in bono confirmando. Hoc chrismate in frontibus
nostris ex sanguine veri Agni tanquam utroque poste signamur, ut
exterminator diabolus in animam et corpus nostrum jus nullum nocendi
habeat. Qui verum Pharaonem fugientes, et per mare baptismi ad Deum
tendentes, submerso Pharaone, in voce exsultationis et confessionis
paschalis agni convivium celebremus in domibus nostris, dicentes: Pascha
nostrum immolatus est Christus: itaque epulemur (I Cor. V). Quod autem
ampulla cum chrismate, antequam veniat ad altare, in medio tantum
apparet, significat Christum, cujus corporis sacramentum tunc est
institutum, plenitudinem Spiritus sancti continentem, initium suum, quod
scilicet de Virgine natus sit; et finem, quod videlicet per mortem suam
mortem destrueret, occulisse antequam ad altare crucis veniret; medium
tantum apparebat, id est miracula quae in medio inter initium et finem
faciebat, in quibus quod esset Deus comprobabatur. In ipso autem altari
crucis initium ejus et finis apparuit, ut jam dicatur: Vere filius Dei
erat iste (Marc. XV). Quod autem hostia ministris altaris visibilis
salutatur, caeteris invisibilis et operta, significat quod post Pascha
testibus suae resurrectionis visibilem se praebuit. Quod autem a
caeteris invisibilis salutatur, significat quod Christus in coelum unde
venerat rediens, sicut dicit: Exivi a Patre, et veni in mundum: et
iterum relinquo mundum, et vado ad Patrem (Joan. XVI), a nobis
corporaliter non videtur, quam tamen quotidie venerando salutamus.
|
|
