|
Duplici, scilicet morali et historico sensu Dominus nos instruit, dum
surgens a coena ponit vestimenta, et praecinctus linteo, et aqua in
pelvim fusa pedes lavit discipulorum. Nam historice dans exemplum, ut
quemadmodum fecit et nos faciamus, nostram superbiam deprimit. Quomodo
enim, cum simus pulvis et cinis, non erubescamus in contemptum nostri
similium rigidam cervicem et staturam erigere, quando audivimus
Creatorem coeli et terrae, flexis genibus, ad solum, lavandis
discipulorum pedibus incurvatum esse? Hic quoque moraliter pietatis
sacramentum est, quod Christus surrexerat a coena paternae gloriae,
deposuerat purpuram sui imperii, seipsum exinaniens, et terrena carne
quasi linteo, cujus materia de terra oritur, praecinctus, fudit aquam
baptismi vel poenitentiae, vel sanguinem suum velut aquam in pelvim;
atque cum illum in remissionem peccatorum sumimus, quotidie lavat pedes
nostros, id est actus, quamvis semel loti per baptismum toti sumus mundi
per fidem, quos si hoc modo lavare contemnimus, non habebimus partem cum
illo. Nisi enim, inquit, manducaveritis carnem Filii hominis, et
biberitis ejus sanguinem, non habebitis vitam in vobis, etc. (Joan. VI.)
Convenienter praemittitur huic lectioni evangelicae, apostolica: qua cum
dicitur Convenientibus vobis, etc. (I Cor. XI) qualiter hoc sacramento
lavemur ostenditur, ut prius probet seipsum homo, et sic edat (ibid.). A
sordibus enim nulla re melius purificamur, quam ut odientes peccata
nostra ad hanc mensam pure accedamus. Hoc etiam opere Ecclesiarum
praelatis more regum gentium dominari prohibuit et ministrari, sed in
morem servorum lavare pedes et illis ministrare. Ubi autem subditi
similes bestiis fiunt, praelatos eis dominari vetus est auctoritas. Ubi
homines sunt rationabiliter vivendo, etiam si pulvere venialium pedes
foedaverint, evangelicus homo non praelatum se noverit, sed se ad
lavandos pedes, et porrigendum osculum humiliter se illis submittat.
|
|
