|
Aedificavit quoque parietem quo dividitur oraculum a templo, non usque
ad laquearia pertingens; sed in inferiori parte habebat aperturam per
totum, quasi januam per quam ab altari thymiamatis, quod erat ante
ostium oraculi, accensus Domini fumus incensorum intravit oraculum
arcamque perfudit (III Reg. VI). Prior itaque domus, in quam semper
introibant sacerdotes sacrificiorum officia celebrantes, praesens est
Ecclesia, ubi quotidie piis insistentes operibus, sacrificia laudis Deo
offerimus. Interior vero domus, promissa nobis vita in coelis, ubi arca
foederis et cherubim, ubi Christus, in quo solo habemus apud Patrem
pacis foedus, et beatorum angelorum solemnitas agitur, in quam semel
introeunt in anno non sine sanguine. Paries qui utramque domum ab
invicem dividit, claustra sunt coeli, quorum apertionem quotidie
suspiramus, et donec aperiantur nobis et intrare liceat pulsamus. Quae
et si ante resolutionem corporum intrare non permittimur, apertam tamen
in inferioribus habemus januam divinae pietatis, qua orationum et
eleemosynarum, jejuniorum caeterorumque bonorum operum incensum et
thymiamata ab altari cordis praemittimus. Hoc altare prope ostium est
oraculi, significans illas in sancta sanctorum ad aures Christi
orationum voces per januam divinae misericordiae praemitti: qui quidem
sola carne detenti, omni desiderio ad superiora suspensi, quanto
coelesti patriae viciniores, tanto a Deo citius quae poscunt accipiunt.
Sciendum autem quod omnes clavi, quibus in toto templo laminae
figebantur, aurei erant pondere singuli quinquaginta siclorum. Hi sunt
praecepta charitatis, vel promissa beatitudinis, quibus ne deficiamus
continemur. Hi quinquaginta siclis ponderantur, quia verba coelestia
remissionem peccati, gratiam scilicet et requiem aeternam promittunt:
quae omnia in Scripturis isto modo significantur. Isti sunt clavi
dilectionis. Sunt et alii clavi timoris, quibus incipientes illecebras
vitiorum et carnis mortificant, illi scilicet sermones virtutis quibus
carnem crucifigimus cum vitiis et concupiscentiis, de quibus dicitur:
Confige timore tuo carnes meas: a judiciis enim tuis timui (Psal.
CXVIII). Qui rursus proficiens de clavis dicit: Mihi adhaerere Deo bonum
est (Psal. LXXII). Fecit in oraculo duo cherubim de olivarum. In
cherubim angelica ministratio, quam in laude Creatoris, In mutua
charitate, et ea quae ad homines extendunt, notatur. Nam quod duabus
alis tangunt utrumque parietem et amplectuntur; quod extendunt alas
super arcam, quasi ad volandum, eos ad laudem Dei omne bonum referre et
ad divinum obsequium exprimit paratos esse. Quod autem de olivarum
lignis facta sunt, virtutes angelicas gratia, scilicet ne unquam ab
amore Dei arescant, exprimit esse unctas. Isti in oraculo positi facies
habent ad exteriorem domum, quia in gloria positi non ab hac
peregrinatione eripi, et ad suum consortium desiderant pervenire. Vel
duo cherubim duo sunt testamenta quae et duos parietes tangunt, dum
utrique populo dantur, et se tangunt, dum in altero sit alterum, ac
ipsum Christum tanquam pari concordia venerantur.
|
|
