|
Disciplina est conversatio bona et honesta, cui parum est mala non
facere, sed studet etiam in iis quae bene agit per cuncta
irreprehensibilis apparere. Item disciplina est membrorum omnium motus
ordinatus, et dispositio decens in omni habitu et actione. Audistis quid
sit disciplina, nunc attendite quam utilis et quam necessaria sit.
Disciplina est compes cupiditatis, malorum desideriorum carcer, frenum
lasciviae, elationis jugum, vinculum iracundiae, quae domat
intemperantiam, levitatem ligat, et omnes inordinatos motus mentis atque
illicitos appetitus suffocat. Sicut enim de inconstantia mentis nascitur
inordinata motio corporis, ita quoque dum corpus per disciplinam
stringitur, animus ad constantiam solidatur. Et paulatim intrinsecus
mens ad quietem componitur, cum per disciplinae custodiam mali motus
ejus foras fluere non sinuntur. Integritas ergo virtutis est, quando per
internam mentis custodiam ordinate reguntur membra corporis. Interior
namque est custodia, quae ordinata servat exterius corporis membra. Sed
qui statum mentis perdit, subsequenter foras in inconstantiam motionis
defluit, atque exteriori mobilitate indicat quod nulla interius radice
subsistat. Unde per Salomonem dicitur: Homo apostata, vir inutilis,
graditur ore perverso, annuit oculis, terit pede, digito loquitur, pravo
corde machinatur malum, et in omni tempore jurgia seminat (Prov. VI).
Propterea enim hunc talem (quem de indisciplina et discordia pariter
notare voluit) prius apostatam nominavit, quia nisi prius intus a
conspectu Conditoris aversione mentis caderet, foris postmodum ad
inconstantiam et seminanda jurgia non veniret. Liganda ergo sunt foris
per disciplinam membra corporis, ut intrinsecus solidetur status mentis,
quatenus dum undique exterior custodia interiori mobilitati coercendae
opponitur, tandem mens ad pacem in semetipsa colligatur. Omnium namque
vitiorum motus disciplina coercet, et quantum mala desideria foris
coercendo comprimit, tantum per eam bonum desiderium interius
convalescit. Paulatimque eadem virtutis forma per consuetudinem menti
imprimitur, quae foris per disciplinam in habitu corporis conservatur.
Ecce vidimus quantum valeat disciplina, nunc qualiter custodiri debeat
consideremus. Quatuor sunt praecipue in quibus servanda est disciplina,
in habitu, in gestu, in locutione, in mensa, id est comestione.
|
|
