|
Sequitur tertia discretio loquendi, ut cum aliquid dicere volumus, prius
ubi illud dici conveniat consideremus. Nam quaedam sunt loca, in quibus
perpetuum silentium servandum est. Quaedam vero in quibus humanos
sermones, id est confabulationes ad alterutrum edere non licet, exceptis
iis verbis quibus homo cum Deo et ad Deum loquitur, quando vel in
orationibus vel in lectionibus sive in hymnis et canticis manifeste vel
occulte prolatis Deo famulatur. Unde et beatus Augustinus in oratorio
nihil agendum esse dicit, praeter id ad quod factum est. Sunt item alia
loca in quibus pro disciplina et instructione morum verba habenda sunt;
quaedam iterum in quibus de intelligentia et expositione Scripturarum
collationes (cum disciplina tamen et reverentia, hoc est sine
contentione et clamore et qualibet turpitudine verborum) haberi possunt.
Postremo sunt alia loca in quibus magis loquendi licentia laxatur, ita
ut non solum de spiritualibus rebus, sed etiam de exteriorum
dispositione et provisione sermones admittantur. Loca in quibus vana et
superflua dici debeant, invenire non possum. Neque igitur in divinis et
sacratis locis confabulationes inducere, neque in illis locis ubi de
disciplina agendum est, quaestiones aut contentiones verborum ventilare,
neque in illis ubi de intelligentia divinarum Scripturarum tractandum
est, exteriora negotia admiscere debemus, nec ea quae sunt paucis
revelanda, in manifesto propalare.
|
|
