|
Quoniam igitur ad scholam virtutum erudiendi acceditis, scire debetis
contentiones verborum nullo modo deinceps ad vos pertinere, quia
spiritualis doctrinae studium non litigantes, sed auscultantes requirit,
sicut per Moysen populo in lege Dei erudiendo dicitur: Audi Israel et
observa ut facias (Deut. VI); non dixit: Et loquere sed potius tace. Et
sicut apostolus Jacobus admonet dicens: Sit autem omnis homo velox ad
audiendum, tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram (Jac. I). Et
videte quam convenienter postquam multiloquium prohibuit, etiam de
cavenda ira praeceptum subjunxit, dicens: tardus ad loquendum, et tardus
ad iram, ut patenter ostenderet quod qui linguam suam a multiloquio non
vult compescere, non poterit diu animum suum a furore iracundiae
illaesum custodire. Multiloquium enim contentiones generat; contentiones
vero ad jurgia et maledicta linguam excitant; maledicta autem ad
iracundiam et (quod adhuc gravius est) ad fraternum odium animum
inflammant. Propterea Scriptura dicit: In multiloquio peccatum non
deerit et in multiloquio peccatum non effugies (Prov. X). Et Jacobus
apostolus omne genus bestiarum domari posse asserit: Linguam, pestem
esse indomabilem, quae universam rotam nativitatis nostrae inflammat, et
ob hoc perfectum esse virum qui in lingua sua non offendit (Jac. III).
Nam quin rixae et contentiones de pestifera semper radice oriantur,
dubium non est, quoniam nisi cor prius intrinsecus per elationem
intumesceret, nequaquam lingua foris a custodia humilitatis suae in
contumeliam verborum se relaxaret. Sed dum superbe prae aliis sapientes
videri volumus, erubescimus vel nostram ignorantiam ab aliis argui, vel
aliorum sapientiam quasi ad nostram depressionem approbari. Sicque
nonnunquam contra conscientiam nostram, vel nostrum errorem impudenter
defendimus, vel alterius veritatem malitiose impugnamus. Haec est
sapientia hujus mundi, quam idem Jacobus apostolus carnalem vocat et
diabolicam quae versuta est et maligna (ibid.), illas solummodo astutiae
vias exquirens quibus possit errorem suum tegere, et alienam veritatem
quamvis manifestam, in opinione stultorum et insipientium hominum
depravare. Sed non talis est sapientia quae desursum venit, quae nescit
etiam semetipsam contra veritatem diligere, semper parata vel bonum quod
non habet ab habentibus libenter petere, vel malum quod sustinet cum
aliis et coram aliis veraciter accusare. Propterea de ipsa idem Jacobus
apostolus sic ait: Sapientia autem quae desursum est primum quidem
pudica est, deinde pacifica, modesta, suadibilis, bonis consentiens,
plena misericordia et fructibus bonis, judicans sine simulatione
(ibid.). Proinde, fratres charissimi, linguam vestram a superfluitate
non solum inanium verborum restringite, sed in ipsis etiam quae recta
sunt mensuram et modum tenete, et in collatione sanctorum magis
auditores quam doctores esse eligite. Os clausum et aures apertas
habete, et quanto estis ad loquendum modestiores, tanto estote ad
intelligendum sagaciores. Sufficiat vobis (si forte res sic exigat) quod
sapitis petentibus humiliter insinuare, contra resistentes autem nunquam
praesumatis pertinaciter dicta vestra defendere, quia sicut jam vobis
praediximus. multarum molestiarum causas jurgia ministrant, et mox ut
lingua indiscrete ad multiloquium resolvitur, ad disturbandam pacem
cordis vestri quasi janua hosti aperitur. Restat ergo, fratres, ut si
vere discipuli veritatis esse cupitis, tales vos studeatis exhibere
quibus veritas facile persuaderi possit, quia et ipsa doctrina veritatis
tales auditores amat, qui eam et a sapientibus exhibitam humiliter
suscipiunt, a simplicioribus quoque administratam arroganter non
contemnunt, qui in scientia Dei, hoc est in peritia bene agendi cunctos
prudentiores et sapientiores quam se esse existimant, nec erubescunt
magistros habere omnes, a quibus discere possunt quod ignorant, qui bene
dicta omnium libenter approbant, errores vero alienos (quantum ad se
pertinere cognoverunt) pro tempore student vel modeste corripere, vel
prudenter dissimulare. Qui denique studium scientiae, morum disciplina
exornant, et mansuetudinem ac modestiam mentis suae non solum in
custodia oris, sed etiam in habitu et gestu corporis sui demonstrant.
Sed et de bonorum exemplis quae in praesenti vobis dicenda existimo,
paucis nunc (si potero) verbis demonstrabo.
|
|
