|
Quare putatis, fratres, vitam et conversationem bonorum imitari
praecipimur, nisi ut per eorum imitationem ad novae vitae similitudinem
reformemur? In ipsis siquidem similitudinis Dei forma expressa est, et
idcirco cum eis per imitationem imprimimur, ad ejusdem similitudinis
imaginem nos quoque figuramur. Sed sciendum est quod nisi prius cera
emollita fuerit, formam non recipit, sic et homo quidem per manum
actionis alienae ad formam virtutis non flectitur, nisi prius per
humilitatem ab omni elationis et contradictionis rigore moliatur. Neque
enim per exemplum alterius aliquando in melius reformari poterit, qui
adhuc per elationis vitium et bona aliena oppugnat, et sua mala
defendit. Necesse est ergo ut si veraciter bonos imitari volumus, prius
per veram humilitatem ad obedientiam corda nostra temperemus, quatenus
vita nostra tanto citius ad novitatem redeat, quanto promptius in omnem
quam viderit virtutis speciem, per voluntariam obedientiam se inclinat,
et tanto altius ei vestigium alienae bonitatis incipiat inhaerere,
quanto arctius studet bona aliorum imitari potius quam carpere. Aliam
nobis adhuc non contemnendam considerationem ad praesens negotium forma
sigilli exhibet. Figura namque quae in sigillo foris eminet, impressione
cerae introrsum signata apparet, et quae in sigillo intrinsecus sculpta
ostenditur, in cera exterius figurata demonstratur. Quid ergo aliud in
isto nobis innuitur, nisi quia nos qui per exemplum bonorum, quasi per
quoddam sigillum optime exsculptum reformari cupimus, quaedam in eis
sublimia et quasi eminentia, quaedam vero abjecta et quasi depressa
operum vestigia invenimus? Sanctorum quippe opera quae quantum ad
existimationem hominum non ad dignitatem, sed ad utilitatem pertinent,
illa in conversatione eorum quasi deorsum pressa jacent. Quando vero
talia operantur quae humanas mentes in admirationem sui pertrahunt,
quasi quasdam in se eminentes sculpturas ostendunt. Quod ergo in illis
eminet, in nobis introrsum recondi debet, et quod in illis depressum
est, in nobis est erigendum, quia nos cum facta eorum ad imitationem
trahimus, sublimia quidem in abscondito et abjecta in manifesto facere
debemus, ne vel illa si ostendantur per amorem accepti favoris inani
gloriae servire incipiant, vel ista si abscondantur per timorem
vilitatis, praemium retributionis amittant. Nescio quam homo deinceps
habeat excusationem ignorantiae, cui tot jam viae demonstrantur, quibus
possit ad scientiam veritatis pervenire. Ecce post discretionem rationis
propriae per quam dirigitur, post doctrinam sapientium per quam
eruditur, post exempla bonorum quibus instruitur, adduntur etiam
praecepta Scripturarum, quibus ad omnem vivendi rationem informatur.
Postremo adjunguntur tentationes, quibus exercitatus per quotidianam
experientiam de veritate praeceptorum certior efficitur.
|
|
