|
Meditatio est frequens cogitatio cum consilio, quae causam et originem,
modum et utilitatem uniuscujusque rei prudenter investigat. Meditatio
principium sumit a lectione, nullis tamen struitur regulis aut
praeceptis lectionis. Delectatur enim quodam aperto discurrere spatio,
ubi liberam contemplandae veritati aciem affigat; et nunc has, nunc
illas rerum causas perstringere, nunc autem profunda quaeque penetrare,
nihil anceps, nihil obscurum relinquere. Principium ergo doctrinae est
in lectione, consummatio in meditatione. Quam si quis familiarius amare
didicerit, eique saepius vacare voluerit, jucundam valde reddit vitam,
et maximam in tribulatione praestat consolationem. Ea enim maxime est
quae animam a terrenorum actuum strepitu segregat, et in hac vita etiam
aeternae quietis dulcedine, quodammodo praegustare facit. Cumque jam per
ea quae facta sunt, eum qui fecit quaerere didicerit et intelligere,
tunc animam pariter et scientia erudit et laetitia profundit: unde fit
ut maximum in meditatione sit oblectamentum.
|
|
