|
Item quando dicitur: Justus ex fide vivit (Hebr. X), quaeritur cur
efficacia justitiae fidei, et non charitati attribuitur; cum fides sit
alicubi ubi nulla justitia; charitas nusquam sine justitia. Ad hoc
respondent aliqui dicentes. Charitas et justitia idem sunt, et ideo
neutrum causa alterius. Vel aliter: licet charitas causa sit justitiae,
tamen convenienter fides, quae est charitatis causa, dicitur esse causa
justitiae; quia quidquid est causa causae, causa est et effectus. Et est
sciendum, quod aliud est credere Deum esse, quae est fides cognitionis;
aliud est credere Deo, quae dicitur fides consensus; aliud credere in
Deo, quae dicitur fides fiduciae; aliud credere in Deum, quod est per
fidem, et dilectionem in Deum tendere. Item aliud est, quod creditur;
aliud, quo creditur; utrumque nomine fidei saepe designatur. Item illud,
quo creditur quandoque charitate informatur, et tunc tantum secundum
quosdam dicitur virtus; quando autem sine charitate est, informis est
qualitas; nec est virtus, nec justificat. Aliis videtur, quod ubicunque
est fides, etiam cognitionis, quantum in se est semper justificat: ejus
tamen effectus quandoque ex abundantia mali impeditur. Fides est virtus,
qua creduntur quae non videntur: vel certitudo rerum invisibilium ad
religionem pertinentium supra opinionem, et intra scientiam. Charitas
justificat, et fides, et gratia, et Deus: ergo quatuor justificant.
Solutio. Non ideo verum est, quod quatuor, quia hoc esset seorsum: in
fide enim et per fidem charitas justificat, et in charitate, gratia, et
per gratiam Deus.
|
|
