|
Dicit expositor quod illis, qui puniuntur per poenam illatam, minuitur
peccatum: sed quaeritur quomodo hoc sit verum, cum inviti poenam illatam
sustineant, et in hoc sint contrarii justitiae, et sic magis peccent, et
sic peccatum eorum augetur in hoc, quod puniuntur. Solutio. Potest de
talibus dici, quod saltem peccata, in quae caderent, si amplius
viverent, per poenam, quam patiuntur vitant: si enim voluntarie poenam
sustinerent, etiam peccatum jam commissum dimitteretur.
(I COR. V). Judicavi tradere hujusmodi hominem Satanae, etc. Ex hoc loco
Apostoli accipit Ecclesia sententiam anathematis, id est separationis;
fit autem separatio nunc de notis personis, et manifestis, nunc de
ignotis; sed sive de his, sive de illis, prius provocandi coram Ecclesia
sunt. Quidam etiam diutius exspectandi, et saepius admonendi secundum
personarum, et peccatorum diversitatem et qualitatem, ut si rex per
cujus iram strages imminet Ecclesiae. Postquam vero separati fuerint, si
noti sunt nullo modo communicandum est eis: si ignoti, si communicet
quis ignoranter, non peccat; si vero suspicetur, si sine scandalo vitare
possit, vitet; si non potest, communicet. Haec autem vindicta debet
fieri causa communis utilitatis, et ejus, et aliorum.
|
|
