|
Paulus et Silvanus, etc. Hanc epistolam scribit Apostolus
Thessalonicensibus. Thessalonica metropolis est Macedoniae, quae est
provincia Graecorum. Thessalonicenses ergo sunt Macedones, sive Graeci,
qui ab Apostolo conversi, et nec per tribulationes, nec per
pseudopraedicatores potuerunt moveri a fidei veritate. Hos collaudat
Apostolus, quia tantae fidei imbiberant spiritum, ut spe etiam futurorum
a civibus suis non credentibus pericula devoto animo pro nomine Christi
sustineret. Erant tamen aliqui inter eos otiosi, et curiosi; aliqui
etiam minus recte de resurrectione sentientes, et ideo nimis de amicorum
morte tenere dolentes. Hos ergo corrigit Apostolus in hac epistola, et
monet perfectos non cedere adversis, et pseudoapostolis, et ut alios
corrigant. Scripsit autem ab Athenis. Et est intentio Apostoli in hac
Epistola pravos et incorrectos corrigere, et bonos ad perseverantiam,
aliorumque correctionem cohortari. Modus talis, more suo salutem
praemittit: qua praemissa de bonis eorum gratias agit, commemorans non
fidem et opera, sed etiam conversionis modum et malorum sustinentiam ut
ad perseverandum provocet; de suis quoque laboribus, et Evangelii
veritate, et prudenti inter eos conversatione, et quanto affectu
desideret eos videre interserit. Deinde pravos, ut a luxuria, et otio,
et curiositate contineant, obsecrat, et mortuos resurrecturos confirmat.
Circa finem est moralis instructio. Dicit itaque Paulus et Sylvanus,
etc. Timotheus, etc. Nota quod mos erat Apostoli eos in salutatione sibi
adjungere, qui secum apud illos vel fuerant, vel futuri erant.
|
|
